Silencio, gracias, por favor

Studenten drinken bier en maken lawaai. Als ze voor een fooi naar Barcelona kunnen, willen ze hun stembanden wel aanspreken. Dan is het hoogst aangenaam om een kater uit te kunnen zitten langs de kant van de tennisbaan. En is het hoogst vermakelijk als de scheidsrechter bij de Davis-Cupwedstrijd tussen Nederland en Spanje over zijn woorden begint te struikelen als hij voor de zoveelste maal om stilte moet vragen. Silencio, gracias, por favor. Stilte, dank u wel, alstublieft.

De Nederlandse tennisbond had tweehonderd studenten geronseld om naar het tennis van het Davis-Cupteam tegen Spanje te komen kijken. Donderdag vertrokken ze in alle vroegte uit Groningen, Breukelen, Enschede en Utrecht, vrijdagochtend kwamen ze aan in Barcelona, zondagavond reden ze weer met de bus naar huis. Twee nachten in een hotel, drie dagen toegang tot het Centre Municipal de Tennis Vall d'Hebron en twee dagen en nachten zaten ze in de bus voor honderdzestig gulden de man. Hun trip was zwaar gesubsidieerd door de bond die per student 230 gulden bijlegde (in totaal bijna vijftigduizend gulden) op de reis- en verblijfkosten en ook nog eens passe-partouts voor het tennispark beschikbaar stelde, waarvoor gewone stervelingen 8000 peseta's moesten betalen, ongeveer 125 gulden.

Met het bereiken van de tweede ronde zal de investering zich terugbetalen. Voor de eerste ronde krijgt de bond bijna honderdduizend dollar van de Internationale Tennis Federatie, voor een plaats in de kwartfinales bedraagt de premie 220 duizend dollar. Daarvan gaat meer dan driekwart naar de spelers, maar kan de rest worden besteed aan reizen van supporters en bestuursleden.

Het houdt enig risico in om het luidruchtigste en arrogantste deel der natie mee te nemen naar een tennispark. Ze gedroegen zich als Hollanders in Antwerpen of randstedelingen tijdens het carnaval in Maastricht. Gevaarlijk, want de reglementen schrijven voor dat een tennisser die voordeel heeft van meespelend publiek bestraft kan worden met een penalty-point.

Een deel van de huurlingen juichte om alles. Klappen na een dubbele fout is "not done'. “Jongens laten we afspreken dat iedereen bij het volkslied netjes gaat staan”, probeerde een meisje enig fatsoen in de groep te praten. Maar even later klonk alweer het "Tralala voor Koevermans' en "Say hi, ha Koevermans'. En Bruguera liep langzaam leeg van ellende.