IJskastkaken

Als ik een ijskast bij het grof vuil zie staan, ga ik er werktuiglijk op af om hem van zijn magneten te ontdoen die in de witte plastic strip langs de rand van de deur zitten.

Als ik geen zakmes bij me heb, ruk ik met mijn blote handen de hele strip eruit. Heb ik er wel een, dan gebruik ik de techniek van het "haring kaken'. Het mes gaat ondersteboven in de holte van de strip, die over de volle lengte ab interno wordt opengesneden, langs de vier zijden van de deur. De lange lintvormige magneten hebben de kleur van pure chocolade. Ik rol ze op, en stop ze in mijn fietstas.

Thuis geef ik ze aan mijn kinderen, die ze in stukken breken om er mee te spelen op de voorkant van de ijskast. Als iemand naar de herkomst van zo'n collage vraagt, geef ik er wel eens een handvol van weg. Een keer heb een lint in een oude koffiemolen met de hand tot poeder gemalen in de hoop een soort droge boetseerklei te krijgen, bestaande uit "microclickets'. Maar het resultaat was niet overtuigend.

De ijskastdeuren van mijn vrienden en kennissen raken nu langzaam vol met collages die soms zo fraai zijn dat ze maanden bevroren blijven. Wij hebben thuis een professor op de kast die maar niet verstrooid raakt: een bruine brulkikker, met een bruine ruitvormige pet waar een bruin brilletje aan hangt, waardoor hij naar een grote bruine zon kijkt. Deze monochromatische schets is heilig verklaard: niemand mag er nog aankomen.

IJskasten zijn lelijk. Het idee om keukens voor vorstelijke bedragen te verpesten tot foeilelijke machinekamers is vast met zo'n ding begonnen. Wij hebben dan ook geweigerd om onze keuken aan de ijskast "aan te passen'. Integendeel: het witte brommende monster met de naam Gram zit lekker verstopt achter een woud van magneten.

Inmiddels heb ik wel honderd ijskasten gekaakt, ook in het buitenland. Eén keer ben ik op heterdaad betrapt. Ik liep in Amsterdam naast een vriendin, zag een ijskast staan, stripte hem met een voet tegen de binnenkant van de deur. Een makkelijke. Flabber-gasted vroeg ze:“Doe je dat altijd?”

“Ja!” lachte ik. En maakte haar medeplichtig door haar de magnetische repen te geven. Want zoals Plato al schreef: magneten hebben niet alleen aantrekkingskracht, maar kunnen die kracht ook doorgeven.