Er is weinig zo erotisch als een glanzend motorblok

The driven man, Ned.3, 19.21-20.20u.

De tweedehands handelaar is er zeker van: het laat niemand koud in wat voor auto hij zit. En het bewijs werd onlangs geleverd door een studente die 2.000 pond te besteden had. Het kon haar niets schelen, als de nieuwe aanschaf haar maar probleemloos van a naar b bracht. Toen hij haar een Skoda van drie maanden oud liet zien, twijfelde ze geen moment: “Nee, die wil ik niet.”

Rowan Atkinson, bekend van de Britse comedy-serie The Black Adder lijdt aan een lichte stoornis, die meer mannen en een enkele vrouw treft. De stoornis gaat gepaard aan een diep schuldgevoel. Hij houdt van auto's en dat niet alleen: hij houdt van elk aspect van de auto. Hij vindt het leuk ze te kopen, te wassen, te zien, te hebben. Het is op zichzelf geen probleem om er een liefhebberij op na te houden, maar auto's is eigenlijk "not done'. Er worden er jaarlijks meer dan 35 miljoen van gefabriceerd. Elke seconde van de dag loopt ergens ter wereld een auto van de band. Tussen het ogenblik van het slapen gaan en het ontwaken zijn er weer 30.000 van die dingen bij. Ze vreten de planeet op.

Het begon bij Atkinson, zo blijkt uit de autobiografische documentaire The Driven Man al toen hij op de lagere school zat. Niet begiftigd met het geringste atletisch vermogen liep hij op het rugby-veld met getuite lippen een ronkende motor nabootsend meanderend achter een fictief stuur aan. Wat er op het veld gebeurde ontging hem volledig. Later was het op de boerderij vechten om wie er op de tractor mocht rijden en nog weer later scheurde hij in de afgedankte Morris Minor van zijn moeder over het erf. Tot het hem voor de wind ging in de showbizz en hij zich een Mercedes 600 aanschafte. Toen hij zichzelf ermee in een spiegelende etalageruit zag staan was de tijd rijp om eens een psychiater, of liever twee, te raadplegen.

Er is veel gefilosofeerd over de magische kracht van auto's op sommige mensen. In The Driven Man worden komische momenten afgewisseld met opmerkingen die wel eens hout konden snijden. Over aangetrokken worden tot een auto, om daar later aantrekkelijk mee gevonden te worden. Dat de motorkap een fallussymbool zou zijn, die de mannelijkheid zou verbeelden is onzin. Maar dat het in die hoek van de psyche moet worden gezocht is misschien zo gek nog niet. Er zijn weinig dingen op de wereld zo erotisch als een glanzend motorblok, met dansende zuigers, fraaie rondingen en klotsende olie, zegt de psychiater. Dat gevoel kent Atkinson ook als hij aan een knopje trekt op het dashboard van een Rolls Royce. Wat voor ingetogen sensatie dat voor sommigen nou precies is valt nauwelijks te definiëren, maar onder connaisseurs is bekend dat er maar weinig merken zijn zoals Rolls Royce waar ze gewoon weten hoe zo'n knopje aan moet voelen.