Onorthodoxe rapgroep doet zaalvloer deinen

Concert: Arrested Development. Gehoord: 24/3 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 25/3 Nighttown, Rotterdam.

Het openingsbeeld is veelzeggend: de oermoeder is zwart, staat versteend in een verheven pose op het podium en draagt de grootste maat spijkerbroek die er te krijgen is. Aerle Taree, zangeres en danseres, is meer dan zanger Speech de blikvanger van de Amerikaanse groep Arrested Development. Deze onorthodoxe rapgroep onderscheidt zich binnen het genre alleen al door haar afkomst. De meeste rappers komen uit probleemwijken van de grote steden maar Arrested Development is ontstaan op het platteland. Bovendien is hun boodschap, hoewel net zo hartstochtelijk, minder opruiend en ongenuanceerd dan de radicale anti-wit praatjes van de getto-rappers. Arrested Development wijst de African Americans op het belang van het volgen van onderwijs en het vasthouden aan een hechte gezinsstructuur.

Hun vorig jaar verschenen debuut-cd 3 Years, 5 months and 2 days in the Life of... heeft de groep al zo'n populariteit bezorgd dat Paradiso gisteravond uitverkocht was. Het publiek was enthousiast en de vloer van de zaal ging op en neer, maar vreemd was dat op het podium nauwelijks gemusiceerd werd. Terwijl onlangs bij een "unplugged'-sessie op MTV te zien was dat Arrested Development hun muziek ook volwaardig kan uitvoeren op instrumenten. Zonder opvallende samples en nadrukkelijk elektronica klinkt hun stijl veelal akoestisch. De nummers krijgen hun afwisseling door de veelkleurige stemmen van Speech en drie zangeressen, begeleid door simpele gitaarriffs en kabbelende ritmiek. Gisteravond speelde er slechts een drummer en er was iemand die de computers bediende. Soms stonden zelfs de stemmen op tape. Maar deze trucages werden geraffineerd gecamoufleerd door de presentatie. Het met "zonlicht' beschenen podium was vol percussie-instrumenten, er stond een object dat het afgebroken wiel van een boerenkar leek en tegen de achterwand zat een stramme grijsaard (Baba Oje). Gecompleteerd met vijf beweeglijke dansers en zangers die langs elkaar heen manoeuvreerden, werd zo het gebrek aan muzikaliteit grotendeels gecompenseerd.