Nieuwste rage in Engeland; Eten in een winkel, shoppen in een retaurant

Quaglino's, Bury Street 16, St. James', Londen. Res 09-44719306767. The Fifth Floor, Harvey Nichols, Knightsbridge, Londen. Res 09-44715840011.

“In mijn hart blijf ik een kruidenier,” zegt Terence Conran, de Britse ontwerper die miljoenen besteedt aan het opkopen en verbouwen van grote kantoorpanden, winkelbedrijven en horecagelegenheden in Londen. Onder Conrans hoede kreeg het Londens Design Museum een Blueprint Cafe, werd het vegetarische Neal Street Restaurant in Covent Garden geopend en Bibendum in het Michelin-gebouw in South Kensington ingericht. Zijn nieuwste initiatief, de renovatie van Quaglino's Restaurant - in de jaren dertig dè plek in Londen om gezien te worden - illustreert wat Conran met zijn opmerking bedoelt. Bij de ingang van het met glas, glitter en veel hedendaagse kunstwerken versierde restaurant ligt een winkeltje waar je etenswaren kunt kopen: koffie, chocola, olijfolie en champagne.

Het is een rage om winkels in restaurants en restaurants in winkels te bouwen. Het chique warenhuis Harvey Nichols in Knightsbridge heeft onlangs op zijn bovenste verdieping een restaurant geopend, The Fifth Floor. Om Londenaars te verleiden vijf verdiepingen hoog boven de stad uit eten te gaan, is bijna net zoveel aandacht aan het interieur als aan het eten besteed. Voorlopig slaat The Fifth Floor aan: het is er iedere avond stampvol. Een extra lokkertje is de groentemarkt en de winkel met etenswaren, waarin het restaurant is ondergebracht. Bedoeld voor mensen die 's middags buitenshuis eten en daarna boodschappen inslaan voor een thuis te bereiden avondmaal, zijn de markt en winkel nu al een flinke rivaal van Harrods Food Hall.

Bij de beide restaurants gaat het natuurlijk in de eerste plaats om het eten, maar de inrichting van vooral Quaglino's doet anders vermoeden. Terence Conran heeft bij de herinrichting van het oude restaurant alle details doordacht - van de Q-vormige asbakken tot de eetzaal die zo groot is als een vliegtuigloods. Eenmaal beneden, blijkt de zaal minder fantastisch dan op het eerste gezicht leek. Rode tweepersoons-tafeltjes staan in lange rijen langs de muren; voor grotere gezelschappen zijn er ronde tafels in het midden met wit linnen. Het oogt gezellig, maar wie met zijn tweeën op stap is, voelt zich na verloop van tijd toch buitengesloten, zo aan de rand van de zaal.

Waar Conran in excelleert, is verfijnd eten voor een prijs van ongeveer dertig pond per persoon, de wijn, koffie en bediening inclusief. Bij de voorgerechten ligt de nadruk op schelp- en schaaldieren. Het "crustacea altar' aan het eind van de zaal is niet voor niets Conrans pièce de la résistance: een metershoge toren van op elkaar gestapelde mosselen, oesters, krabben, kreeften en langoustines.

Specialiteiten staan rood op de menukaart aangekondigd - konijn opgerold in prosciutto was zeker geen teleurstelling. Ook wat niet wordt aangeprezen als superieur, is voortreffelijk. "Bangers and Mash', het Engelse lievelingsgerecht van worstjes met aardappelpuree, serveert de keuken ook, al smaakt het heel anders dan de vettige hap die je in de buurtpub krijgt voorgeschoteld.

Bij de Fifth Floor ligt de nadruk op eenvoudig eten zonder fratsen en franje. De zaak is duurder en conventioneler dan Quaglino's. Zalm, kip en kabeljauw staan het vaakst op het menu en gaan vergezeld van groenten als artisjokken. Opwindend is de kaart zeker niet. Leuker is dan ook om naar het café naast het restaurant te gaan. Met zijn uitzicht over de daken en straten van Knightsbridge en de vrijblevende sfeer, kan dit nog weleens uitgroeien tot het vrolijkste café van Londen.