Nederland maakt met 6-0 tegen San Marino geen indruk; Kat-en-muisspelletje aanfluiting

UTRECHT, 24 MAART. Lennart Johansson, de vooruitstrevende voorzitter van de UEFA, huldigt het principe dat alle dwergstaatjes op de aardbol een kans verdienen zich te meten met de internationale voetbaltop. Waar dat toe kan leiden, bleek gisteren in de potsierlijke vertoning die een WK-kwalificatie-interland moest voorstellen tussen Nederland en San Marino. Een kat-en-muisspelletje vol kolderieke momenten, maar een aanfluiting voor het voetbal. Dat de 6-0-overwinning niet eens als een prestatie van formaat werd beschouwd, was typerend.

Föarer-Eilanden, Cyprus, Malta, Albanië, Luxemburg, San Marino: het zijn landen die voor spek en bonen meedoen, zonder dat iemand daar het nut van inziet. Alleen hemelbestormer Johanssen kennelijk, die met het oog op het verscheurde Oost-Europa nog veel meer van dit soort figuranten wil accepteren. Als de Zweed, ook vice-voorzitter van de wereldvoetbalbond FIFA, gisteravond in De Galgenwaard op de tribune had gezeten, was hij met zijn neus op de feiten gedrukt.

San Marino bleek niet bij machte over de middenlijn te komen. Geen enkele Sammarinees kon de bal langer dan enkele seconden aan zijn voeten houden. Oranje-doelman Ed de Goey kwam in de hele wedstrijd eenmaal serieus in actie. Zijn collega Stefano Muccioli pakte een paar keer heel koddig een terugspeelbal klemvast. Zonder te beseffen dat dit in de meeste gevallen niet is toegestaan. Verschillende andere spelers van San Marino besloten, toen hinderen niet meer hielp, over te gaan tot harde maatregelen. Dat betekende worstelingen in het overvolle strafschopgebied, een elleboogstoot in het gelaat van Erik Meijer. De overtreding werd door de Oostenrijke arbiter Grabher bestraft met een rode kaart aan de verkeerde speler - Guerra in plaats van de echte boosdoener Valentini -, en een flying tackle op de benen van Regi Blinker, die deze aanslag maar net kon ontwijken. De linksbuiten werd, in een poging hem af te stoppen, ook een keer aan zijn rastavlechten getrokken.

Bondscoach Dick Advocaat kon natuurlijk niet te veel klagen. Met zes nieuwe spelers in het basisteam kwam een tegenstander van dit kaliber eigenlijk goed uit. Een topploeg had Nederland gisteravond de weg naar het WK wellicht definitief versperd.

Nu heeft Oranje de kansen nog in eigen hand. Advocaat had, om geen tijd te verliezen, tien reserveballen in de dug-out klaar gelegd. De ballenjongens in de betonnen greppel tussen het veld en tribunes moesten alert zijn. Maar aan spelbederf bezondigden de amateurs van San Marino zich toch niet te vaak. Hoogstens was er sprake van tijdrekken bij het uittrappen, steevast door een speler. Ze schoten de bal wel vaak over de zijlijn, maar zonder het leer doelbewust de tribunes in te jagen. Dat was gewoon onvermogen.

Advocaat: “Je kunt tegen dit soort ploegen met 6, 8 of 10-0 winnen. Tegen Noorwegen (uitslag 10-0, red.) maakte San Marino de fout door puur op de aanval te spelen. Tegen Engeland, dat twintig minuten voor tijd nog op een 2-0-voorsprong stond, heeft het elftal dat niet gedaan. Het is vervelend als het doelsaldo straks doorslaggevend wordt. Maar ik zal dat dan niet als excuus laten gelden. Want ik vind dat we de kwalificatie in de onderlinge duels met onze concurrenten moeten afdwingen.”

Het is te hopen dat Advocaat 28 april op Wembley tegen Engeland over een ander elftal kan beschikken dan het gelegenheidsteam van gisteravond. Het is van groot belang dat Van Basten weer hersteld is van zijn enkelkwetsuur. Advocaat wil hem deze week in Milaan “weer eens bellen” over zijn uitgestelde rentree. “Ik hoop dat Marco voor de interland tegen Wembley nog wat wedstrijdritme kan opdoen. Tenslotte heeft hij sinds 16 december niet meer gevoetbald.” Advocaat had tegen San Marino willen aantreden met een aanvalslinie die bestond uit Gullit, Van Basten, Bergkamp en Overmars. Het werden Overmars, Eijkelkamp, Meijer en Blinker.

De vleugelaanvallers Overmars en Blinker haalden begrijpelijkerwijs wel de achterlijn, maar ze leverden te weinig bruikbare voorzetten af. Het inzetten van Eijkelkamp voor de te elfder ure afgevallen Bosman bleek een miskleun. De spits van KV Mechelen kan goed een bal afschermen, maar zijn aanpak werkte te veel vertraging in de hand. In de trechter voor de doelmond had Nederland meer behoefte aan een speler die een of meerdere tegenstanders kon uitspelen. De kopsterke Erik Meijer van MVV had zijn avond niet.

John van den Brom bewees nog eens dat hij niet het type speler is om de Wim Jonk-rol bij Ajax over te nemen. De Vitesse-speler is daarvoor te weinig spelverdeler. En eigenlijk bleek alleen de aanwezigheid van John de Wolf een schot in de roos. Als aanvaller weliswaar, want laatste man Frank de Boer kon Nicola Bacciocchi, de enige spits van San Marino, gemakkelijk in zijn eentje aan. De Wolf, die je natuurlijk niet een splijtende pass over dertig meter moet laten geven, boezemde angst in als hij naar voren stormde. Geen Sammarinese verdediger durfde met de imposante Feyenoorder een kopduel aan te gaan.

Dick Advocaat wilde zijn vreemdelingenlegioen niet bekritiseren. “Normaal moet je zo'n duel met 8-0 winnen. Maar wat voor uitslag je ook neerzet, tegen zo'n ploeg is de buitenwereld pas tevreden met 20-0. Iedereen heeft zijn best gedaan. Engeland kwam ook niet verder dan 6-0, terwijl bondscoach Taylor op een speler na over een complete selectie kon beschikken. Ik heb in dit kwalificatietoernooi trouwens nog niet een keer met het sterkste team kunnen aantreden. In San Marino moeten we weer met minimaal zes doelpunten verschil winnen. Het was de makkelijkste manier zoals deze ploeg zich vanavond heeft geweerd.”