Ovaties voor gedreven spel en samenzang van The Jayhawks

Concert: The Jayhawks. Gehoord: 23/3 Melkweg, Amsterdam. Herhaling: 31/5 Pinkpopfestival, Landgraaf, 1/6 Paradiso, Amsterdam.

Messcherpe samenzang als die van de Amerikaanse rockgroep The Jayhawks werd sinds de gloriedagen van Crosby, Stills, Nash & Young zelden meer gehoord. Zanger/gitaristen Mark Olson en Gary Louris lieten zich beïnvloeden door de "close harmony' van de Louvin Brothers, die in de vroege jaren vijftig model stonden voor de gouden formule van The Everly Brothers. Omdat hun energieke countryrock bij vlagen herinnert aan The Flying Burrito Brothers, worden The Jayhawks soms versleten voor muzikanten die door nostalgie worden gedreven. Ten onrechte. De muziek van het fraaie album Hollywood Town Hall is wel degelijk van deze tijd, met priemende gitaarpartijen en indringende nummers. Op grond van de plaat werd de groep uit Minneapolis alvast voor Pinkpop gecontracteerd, terwijl het Nederlandse debuutoptreden in de bij voorbaat uitverkochte Melkweg nog moest uitwijzen of deze muziek zich wel leent voor de theatrale uitvergroting van een massaspectakel.

Van hun uiterlijk moeten The Jayhawks het niet hebben, want Olson oogt als het bleue neefje van Johnny Cash en Louris is een clowneske verschijning, met zijn brilmontuur uit het jaar nul en zijn lelijke stropdas onder zijn schouderlange hippiekapsel. Niettemin wekten ze bewondering met hun gedreven spel en het schijnbare gemak van hun onnavolgbare samenzang, waarbij de twee zangers om beurten de lage en de hoge stem voor hun rekening namen. De melancholie van "Crowded In The Wings' werd benadrukt door een slepend ritme en een lijdzaam snerpende mondharmonica. De dramatische overgang van mineur- naar majeurakkoorden werd hier ten volle uitgebuit en de vonk sloeg over op het publiek, dat de devote huppeldansjes in de meer dan stampvolle zaal afwisselde met ongekend enthousiaste ovaties.

The Jayhawks werden binnengehaald als een lang verloren vriend, uit de tijd dat The Eagles tot de progressieve rock werden gerekend en luisteren naar countrymuziek nog niet per definitie gelijk stond aan een conservatieve levenshouding. Aan de covers die ze spelen om hun muzikale helden te eren, leer je zo'n band het beste kennen. Na een eerbiedige versie van Tim Hardins "Reason To Believe' mocht de als vast voorprogramma meereizende collegamuzikant Joe Henry in "Sing Me Back Home' van Merle Haggard laten horen, dat hij slechts kan dromen van de bezieling die de tweestemmige Jayhawks kunnen oproepen. Dat hetzelfde tranentrekkende gevangenislied al in 1970 op het repertoire van de Flying Burrito Brothers stond, is een veelzeggend detail voor liefhebbers van ouderwets degelijke countryrock.