Tekenaar Peter van Straaten op de vingers gekeken

De gulden snede, Ned.3, 23.15-23.45u.

Peter van Straaten probeert te vertellen hoe Agnes er uitziet: “Ze heeft rood haar, is vrij lang, heeft brede heupen en smalle enkels.” Dan zal hij nog eens een poging doen haar te tekenen, zoals ze nu al jarenlang wekelijks in Vrij Nederland staat. Eerst had ze een nogal smalle mond, zegt hij. Toen kwam er een brief van een lezer die schreef niet van zo'n smalle mond te houden, Nou, dacht hij, ik eigenlijk ook niet - en hij gaf haar een bredere. In een ommezien heeft hij de twee versies met een fijn krassend pennetje op papier gezet. Hij is niet tevreden. Maar dat is hij dan ook zelden: “Op z'n best zijn mijn tekeningen adequaat, maar ze zijn nooit mooi. Rembrandt, die maakte mooie tekeningen.”

De vader van Agnes heet de aflevering van de RVU-serie De gulden snede die vanavond is gewijd aan de tekenaar en schrijver Peter van Straaten. Dat is wonderlijk, want zelf moet hij aan zo'n vaderschap niet denken. De vriend van Agnes, dat komt er misschien nog het dichtste bij. Verder moet de interviewer maar niet zoveel ferme uitspraken verwachten: Van Straaten is van harte bereid over de vragen na te denken, maar een begenadigd spreker is hij niet. “Als ik ga nadenken, gaat 't allemaal mis,” zegt hij ter verklaring. Bovendien is programmamaker Kees Boas geen begenadigd interviewer; hij stelt de obligate vraag over de verwantschap met Carmiggelt en doet voorts erg zijn best voor alles psychologische motieven te vinden - terwijl Peter alleen maar heeft gezegd dat hij het een onverdraaglijke gedachte zou vinden één dag niet in Het Parool te staan. En méént hij het, met zijn formidabele produktie, nu werkelijk als hij zegt zichzelf lui en gemakzuchtig te vinden? Boas laat na die uitspraak alleen maar een stilte vallen.

Aardiger is het Van Straaten op zijn vingers te kijken als hij Agnes tekent en voor het eerst na zes jaar weer een Vader & Zoon-stripje fabriceert. Jammer dat de camera er vaak nèt niet bij kan: vaak belemmert een vingerkootje ons het zicht op zijn ranke pen. Jammer ook dat er een hele serie tekeningen uit de reeks Het dagelijks leven voorbijkomt zonder een duidelijke beslissing over de volgorde van de blikrichting. Eerst de prent? Eerst het bijschrift? Om de beurt en van alles een beetje, is hier de onbevredigende oplossing.