"Blinde arbiters'

Vorige week donderdag zat ik te kijken naar ons aller huisbioscoop, waar als hoofdfilm de wedstrijd tussen Spartak-Moskou en Feyenoord werd vertoond.

Jeltsin was er ook. Om de zinnen te verzetten, waarschijnlijk. Op een gegeven moment volgde ik niet langer de bal (hoewel dat in het algemeen wel de bedoeling is) maar vestigde het peinzend oog op de blonde manen van John de Wolf. Niet een speler naar mijn hart, maar altijd een aandachttrekker. Er stond een Rus pal achter deze Rotterdammer met zijn edelgermaanse lokkenpracht. Er was geen bal in de buurt. Plotseling ramde die Rus onze Maasstedelijke krachtpatser tegen de grond. Het ooit nogal groene gras werd bruin van schrik. Omdat het incident zich niet in de onmiddellijke nabijheid van de bal afspeelde, zag de onpartijdige niets. Ook schijnt zijn grensjager hem er niet op attent te hebben gemaakt. Maar het was het sein voor een menigte spelers om elkaar op zijn Regilio Tuur's te bejegenen. Een complete knokpartij, welke mij het incident tijdens Feyenoord - Real Madrid in gedachten bracht. Met Bob Spaak, die riep: "Niet doen, Coen' tegen Moulijn - een van de vreedzaamste voetballers op de vaderlandse velden, maar zelfs hij was over de rooie gegaan.

Nu wil het toeval (of was het iets anders?) dat ik door een bevriende relatie een stukje kreeg toegestuurd, dat stamt uit het clubnieuws van het Dordtse DFC anno november 1975. Er boven staat: “Molesteren van scheidsrechters zo oud als het voetbal zelf” en het gaat over een vaderlands duel tussen het Rotterdamse RFC en het Delftse Concordia uit 1913. Concordia was de club van Jan Thomee, een vervaarlijk schutter. Die kwam in lichamelijk contact met de linkerschoen van een Rotterdamse bootwerker, die staal in zijn neuzen had zitten. De schoen van Thomee werd vernield en de "dader' kreeg een paar rondvliegende noppen tegen zijn neus. De neus brak, plus een paar tenen maar de RFC'er voetbalde gewoon verder. Dat waren nog eens tijden!

Maar nu de scheidsrechter. Hij zag over het hoofd dat RFC een geldig doelpunt tot stand bracht en de aanhang nam hem dat zeer kwalijk. Toen hij dicht bij de zijlijn kwam, belandde er een rotte tomaat op zijn oog. Het sap droop er af en de massa schoot in een volle lach. Het DFC-clubblad schreef er beeldend over. “De scheidsrechter trachtte zijn gelaat van de smetten dezer ontploffing te bevrijden en zijn kalmte te bewaren, toen er achter op zijn hoofd nog iets kledderigs ontplofte. En nog begaf 's mans geduld het niet. Als een martelaar voor zijn beginsel stond hij daar en veegde de vruchtesappen van tussen zijn hoofdhaar. En alsof het nog niet genoeg was, ontplofte thans op het gezonde oog een volgende tomaat en werd zijn neus getroffen door een peuk sigaar. Zelfs voor een arbiter met het geduld van job was dit te veel. Hij floot drie maal, staakte de wedstrijd en koos het hazepad. Een regen van projectielen volgde in zijn richting. Politiemannen leverden hem later veilig af aan het station Delftse Poort.”

En wat stond er de volgende dag in een of andere krant? De beslissingen van de scheidsrechter waren nogal zonderling, waarover het publiek zijn afkeer liet blijken. “Wij keuren dit gedrag van het publiek natuurlijk af, maar vragen ons af hoe lang we nog moeten sukkelen met blinde arbiters?” Vertel mij nu eens, dat de voetbalwereld voortdurend aan verandering onderhevig is. Sommige toestanden komen steeds opnieuw terug. Supporters zien het anders dan arbitrale trio's en spelers protesteren tegen beslissingen waarvan ze zouden kunnen weten dat ze terecht zijn genomen. Alleen die tomaten en sinaasappels van toen worden tegenwoordig wel eens vervangen door hardere voorwerpen.