Ze vinden het overal interessant

Het zijn net Getuigen van Jehova. Hun teksten zijn voorspelbaar, ze zijn uitgerust met een ontroerende naïeve eerlijkheid en vooral vastberaden: gehandicapte sporters.

In het shuttlebusje dat het vervoer regelt tussen de tennisbaan van Key Biscayne naar downtown Miami wordt een tennisspeelster gedragen. Ellen de Lange, een Nederlandse, ze heeft net gespeeld. Komt dat even mooi uit, kan ze meteen de uitslag vertellen zodat die in de krant kan. Het is een mooie gelegenheid om te melden dat er ook in Key Biscane aan rolstoeltennis wordt gedaan. De meeste kranten schrijven er immers nooit over. Zeker niet in Nederland. Maar "The Times of London' besteedt er altijd wel een paar regels aan. En wees nou eerlijk. De "Times' dat is toch een goeie krant. Waarom blijven de Nederlandse kranten achter?

Een paar dagen tevoren waren twee mannen van de Nederlandse televisie even weggedoken op Crandon Park om de zich steeds herhalende discussie over de geringe aandacht voor gehandicaptensport uit de weg te gaan. Zoals men zich kan opsluiten in het toilet of de gordijnen kan sluiten wanneer op zondagochtend Jehova's je straat inwandelen met hun bruine aktetassen boordevol religieuze zekerheden.

Maar in een shuttlebusje kun je geen kant uit. Daar is men teruggeworpen op zijn argumenten. Dat een krant toch ook niks zal schrijven over een basketbalcompetitie voor mensen die kleiner zijn dan 1 meter 60, hetgeen in die sport als een redelijke handicap mag gelden. En dat er zoveel verschillende klassen zijn in die gehandicaptensport, omdat een vinger missen minder lastig is dan een heel been of een halfzijdige verlamming. Maar in tennis bestaan die klassen niet, zegt Ellen. Dat is juist zo leuk. En de Nederlandse Chantal van Dierendonck is de beste van de wereld. Dat is toch niet niks? Behalve als die wereld vijf deelnemende landen behelst. Maar dat is niet zo, weerspreekt Ellen. Zij werkt bij de Internationale Tennis Federatie in Londen en gaat hierna naar Zuid-Amerika om clinics te geven. En daarna meteen door naar China. Overal vinden ze het rolstoeltennis interessant. Met geldprijzen, met professionals, ze is bezig met toernooien... Dan stopt goddank de bus bij het Sheraton hotel. Zij moet nog verder. Ze prijst nog een kennismaking aan bij een toernooi in Pijnacker. Hoog niveau. Als ze een visitekaartje krijgt stuurt ze een uitnodiging.