Korfbalemoties overstemmen de fluit

Wim Dirksen is psycholoog. Van beroep en qua uiterlijk. Baardje, rond brilletje en een vriendelijke glimlach. Zaterdagavond was hij de rots in de branding, die de deinende massa in Sportpaleis Ahoy' in toom moest houden. Onbegonnen werk, want de 8800 toeschouwers bij de zaalkorfbalfinale Deetos-PKC waren niet stil te krijgen. Bij voorspoed of tegenslag, de aanhang van beide rivalen overstemde voortdurend het schrille fluitje van scheidsrechter Dirksen. “Ik wist natuurlijk wat me te wachten stond. Het lawaai hoort er nu eenmaal bij. Je moet gewoon rustig blijven.”

Het was zijn vuurdoop in Ahoy'. Dirksen heeft tweemaal eerder de apotheose van het zaalkorfbal-seizoen meegemaakt, maar dan als grensrechter. Nu is hij degene die de twee vakken doorkruist. Een voorrecht, want de andere deelnemers mogen de middellijn alleen passeren na twee gescoorde doelpunten: het wisselen van vak. De 41-jarige arbiter rent rond in een soort achtbaan. “Vanaf de zijkanten via het middelpunt de diagonaal maken. En vervolgens achter de korf het spel gadeslaan. Daarna naar de andere zijkant, enzovoorts.” De armen spreiden om voordeel aan te geven, praten met verongelijkte spelers en vaak een blik werpen op de stopwatch. Bij blessures en spelonderbrekingen, die worden veroorzaakt door de spekgladde, houten vloer. Dirksen blijft in alle opzichten op de been.

“De fluit heb ik voor 80 procent in de mond. Maar het liefst fluit ik niet. Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond. Het is meer begeleiden dan leiden, als je het goed doet.” Een enkele keer lijkt zijn beslissing dubieus, maar bij korfbal is de scheids een autoriteit. Er valt ogenschijnlijk geen wanklank. De coaches Crum (PKC) en Tims (Deetos) springen voortdurend op, maar schelden alleen de eigen spelers de huid vol. Soms lopen ze het veld in, zonder berisping van het arbitrale trio. “Je moet beseffen dat de mensen langs de lijn zich ook niet verstaanbaar kunnen maken. In dat geval moet je wat meer door de vingers zien”, verklaart Dirksen, die ook de emotionele reacties van Deetos-ster Hans Leeuwenhoek goed aanvoelt.

Dirksen wordt tijdens de finale geassisteerd door de grensrechters Ben Derriks en Arthur van de Griend. De laatste is Dirksens trouwe cipier. De 22-jarige Van de Griend vlagt overal waar zijn leermeester de fluit hanteert. Derriks is normaal gesproken scheidsrechter, maar loopt in Rotterdam langs de zijlijn. Hij moet in geval van nood Wim Dirksen vervangen. “De communicatie was veel moeilijker dan ik me vooraf had gerealiseerd. We konden elkaar totaal niet verstaan. En als je op sommige momenten ook geen oogcontact hebt, wordt het lastig”, zegt Dirksen.

Fluiten bij korfbal is puur hobbyisme. De familiesport bij uitstek is zuinig op haar imago. Dirksen ontvangt 26 cent per gereden kilometer. “Mijn auto rijdt duurder. Ik leg dus geld toe, maar heb daar geen moeite mee. Het is vrijwilligerswerk en dat moet zo blijven.” Dirksen is zoals zovele korfballers opgegroeid met de sport. Speelde zelf in de subtop voor Dalto en droeg eenmaal het shirt van Jong Oranje. Inmiddels heeft hij als scheidsrechter acht jaar hoofdklasse-ervaring en 25 interlands op zijn naam staan. In Nederland een topper, dus een wereldtopper. “Toch wordt het niveau van de buitenlandse arbiters steeds beter. Britten en Duitsers fluiten onder begeleiding in de hoofdklasse. Dat werkt heel goed, want in hun eigen land is het spelpeil te laag vergeleken met Nederland en België. De Belgische arbiters? Het zijn allemaal vrienden en de meesten fluiten nog heel redelijk ook.”

De Derby van de Drechtsteden golft op en neer, in volmaakte cadans. Titelverdediger Deetos komt op voorsprong, PKC krijgt grip op de wedstrijd en neemt in de tweede helft de leiding over. Mede dankzij Jan de Jager, die zijn uitverkiezing tot Speler van het Jaar volledig waarmaakt. De Jager scoort in totaal zeven van de twaalf doelpunten voor PKC. Mirelle Fortuin bewees dat de korfbaljury goed werk heeft afgeleverd. De Speelster van het Jaar helpt Deetos aan de derde achtereenvolgende landstitel: 13-12. De cup gaat weer naar Dordrecht, de troostprijs naar Papendrecht en Wim Dirksen ontvangt na afloop een medaille. Hij wordt bedankt door spelers, begeleiders en dolenthousiaste Deetos-aanhangers. “Alleen Ben Crum heeft me geen hand gegeven. Maar dat doet hij nooit, ook niet als hij gewonnen heeft.”