Zin

Ik denk dat mensen zijn bedoeld om ergens van te houden. Niet dat we daar zo goed in zijn, maar dat we het moeten proberen.

Ik voor mij, ik hou van een mooie zin, een zin waarin het woord verrast, net zoals de bal verrast bij een doelpunt, of eerder nog, bij een splijtende pass, precies in de voeten van een intelligent doorgelopen Van Basten.

Vandaag ben ik buiten om te peinzen over wat ik heb gezien toen ik gisteren buiten was. Over wat ik vandaag te zien krijg zal ik morgen peinzen. Zo zijn al die wandelingen nodig. Gaaf systeem eigenlijk.

Laten we zeggen dat het een houtsnip was. Ik ben op zoek naar woorden die bij een houtsnip passen. Ze hoeven niet beter te zijn, ze hoeven hem niet te vervangen. Maar ze mogen ook niet minder zijn. Wat een houtsnip in de polder doet, dat verlang ik van die woorden op papier. Ze moeten bewaren.

Dat suddert wat. Dat graaft wat hier, dat wroet wat daar, dat heeft wel wat van jagen weg, maar nogal traag en met je blote handen.

Naar huis dan maar. Auto aan de stoeprand, jas op de kapstok, schoenen in de kast. Simpele dingen. Dit zou denk ik iedereen wel kunnen.

Naar boven. Schrijfmachine en alle rituelen daaromheen, gebaren van uitstel. Een zin die glanst als een houtsnip, de zin van mijn leven!