Paul Haenen, geboren in 1946, werkte bij ...

Paul Haenen, geboren in 1946, werkte bij verschillende Hilversumse omroepen mee aan tal van radio- en televisieprogramma's en begon in 1982 met een theaterprogramma, aanvankelijk als Margreet Dolman, later steeds meer als zichzelf. Voor het toneel schreef hij onder meer Een Bijzonder Prettig Vergezicht (speciaal voor Mary Dresselhuys). Volgend jaar gaat van hem een muzikale komedie in première met Brigitte Kaandorp en Ingeborg Elzevier.

Voor het Boekenbal verzorgde Haenen het openingsprogramma als Margreet Dolman. Vrolijk Langs De Kern, zijn zevende theatervoorstelling, ging vorige week donderdag in het Amsterdamse Nieuwe de la Mar theater in première.

Woensdag 10 maart

Vroeg opgestaan. Geen kater van het Boekenbal van gisteren. Ben blij dat ik het openingsprogramma als Margreet Dolman gedaan heb. Het is een prettig gevoel om op het historische toneel van je eigen stadsschouwburg voor zo'n gem^eleerd en in elk geval uitgelezen publiek te staan. Gelukkig veel aandacht en veel gelach. Minister Andriessen vond Dolman te ver gaan, hoorde ik. Prettige steun op het toneel van mijn ad hoc pianist Hank Mutsaers. Achter het toneel van Carel Alphenaar en mijn levenspartner Dammie van Geest.

Terwijl het vandaag eigenlijk een heel drukke dag wordt, vanavond de laatste try-out van mijn voorstelling "Vrolijk langs de kern', zijn mijn gedachten de hele ochtend bij gisteren. Ik had de laatste dagen steeds meer spijt dat ik ja gezegd heb op het verzoek van de CPNB om het Boekenbal te openen. Het is eigenlijk niet te doen om in drie dagen twee premières te geven. De eerste zit er in elk geval op en is gelukt.

's Middags met Dammie en Carel naar het Nieuwe de la Mar theater gegaan. Je krijgt daar altijd weer het gevoel van thuiskomen. Door de mensen, Johan, Thom, Anne en door het gebouw, het toneel, de kleedkamer. Een gevoel van thuiskomen in een vrijwillig gekozen gevangenis. Twee weken mag je hier niet weg. Het is de combinatie van geluk en angst, van hotelkamer en dodencel.

Het decor staat er al. Onze vaste technicus Lex Vloemans heeft het al opgebouwd. Een aantal rekwisieten, televisietafeltje, stoel en een tapijt, bevallen ons nu toch niet en we besluiten om naar de dichtstbijzijnde, niet al te slechte meubelzaak te gaan. Bij Habitat vinden we wat we zoeken. Een geduldige, vriendelijke verkoper geeft adviezen. Ik zie een gigantische "leef'-bank staan en overweeg die te gebruiken als interviewbank voor Margreet Dolman. Vanaf 5 april starten weer de wekelijkse tv-uitzendingen voor de VPRO en de rol van Margreet Dolman wordt daarin anders. Zo tegen een première krijg ik altijd de neiging om aan het volgende project te denken. Daarmee relativeer ik de premièrespanning.

Aan het eind van de middag een kleine doorloop. Eten in De Vlier en dan de eerste try-out in Amsterdam. Publiek is vriendelijk en reageert goed. Na afloop praten met Hanneke Rüdelsheim, directrice van het Nieuwe de la Mar theater. Ze vindt dat ik voor de pauze te snel ga. Ik moet meer rust nemen. Hanneke heeft al mijn voorstellingen gezien en heeft een betrouwbare kijk op theater.

Donderdag

Goed geslapen. Ik voel me op deze premièredag minder nerveus dan op de Boekenbalpremièredag. Hele dag in het theater gehangen. In de kleedkamer een fijne hamburger en goed zakje frites met mayonaise gegeten. Echt premièrevoedsel. Dammie, met wie ik meer dan twintig jaar optrek en met wie ik, ook artistiek, alles samen doe, is voor aanvang altijd een oase van rust en evenwicht.

Voorstelling loopt soepel. Zaal is, voor een premièrezaal, behoorlijk los. Aangename wisselwerking. Helaas vindt er ook een kleine premièreramp plaats. De videoband aan het slot van de voorstelling wil niet starten. Bij alle try-outs is het vlekkeloos verlopen en nu, op de première, moet ik met lege handen het toneel verlaten. Jammer, maar ik zal niet klagen.

Na afloop bijzonder ontspannen feest. In het algemeen is duidelijk geworden wat ik wilde. Geen agressief cabaret maar het creëren van een aangename ambiance. Met de zaal een bijeenkomst houden van gelijkgezinden. Het gevoel krijgen, we hebben het moeilijk maar we weten niet zo gauw de oplossing voor alle problemen.

Op het feest loopt alles en iedereen door elkaar. Publiek, medewerkers, schoonfamilie en ook pers. Normaal blijven recensenten nooit op het premièrefeest, maar twee personen van de Volkskrant blijven tot diep in de nacht eten, lachen en zich bezatten.

Vrijdag

Tot een uur of twaalf geslapen. Opgelucht dat nu ook de tweede première achter de rug is. Begin Carel Alphenaar nu al te missen. De afgelopen maanden zijn we door het hele land getrokken. In de auto, onderweg, veel gepraat. Herinneringen opgehaald. We kennen elkaar nog van toneelgroep Centrum. Hij was daar dramaturg en ik schrijver. Hij heeft, samen met Peter Oosthoek, ontzettend veel gedaan aan het stimuleren van het oorspronkelijk Nederlands toneel. Jammer dat, na het opheffen van Centrum, geen enkel gesubsidieerd gezelschap die taak heeft overgenomen.

Eerste recensies in de avondkranten, NRC redelijk, Het Parool slecht, Henk van Gelder is een van de weinige recensenten die niet rancuneus schrijven en die ook niet de behoefte hebben om geestig te zijn. Zogenaamd geestige recensenten zijn de ergste. In Het Parool staat dat ik niet vals genoeg ben. Helaas voor de recensent heb ik helemaal geen behoefte om vals te zijn. Ik hou niet van valse mensen.

Voorstelling is losser dan gisteren. Directe wisselwerking met zaal. Eindband start als vanouds.

Zaterdag

Heerlijke zonnige dag. In de tuin gezeten en een gevoel van vrijheid over me heen laten gaan. 's Middags naar VARA-radio voor een rechtstreeks interview met Jan Mom, in het programma Uitgelicht. Ik heb zo lang voor de VARA gewerkt dat ik daar altijd nog een vertrouwd gevoel heb. Jan Mom ken ik van het vroegere Radio Amsterdam, waar ik 18 jaar geleden met Margreet Dolman begonnen ben. Hans van Dijk, de producer van Uitgelicht, uit de VARA-tijd. Hij produceerde vroeger Z.O. met Herman Stok en Letty Kosterman. Wat lang geleden allemaal. Ook de tijd dat ik met Rob Klaasman, Lieneke van Schaardenburg en Ruud Jans Radioweekblad maakte.

Thuis gekomen nog even met de buren, Samuel Meyering en Ria Gort in de tuin gezeten. Zomers gevoel.

Voorstelling gaat elke dag beter. Goed volle, uitgelaten zaterdagavondzaal. Hoog tempo. Soms voel je dat een zaal een hoog tempo aankan.

Na afloop gesproken met Johan, de langstlopende technicus van De la Mar. Hij is vroeger door Wim Sonneveld bij het De la Mar gehaald en sindsdien gebleven. Nog steeds veel liefde voor z'n vak. Sommige theatermensen zijn echt vergroeid met hun theater. De vroegere caissières van De la Mar, Tonny en Wil, hadden dat ook. Als je die in hun kassahok zag zitten, dan aanschouwde je een kunstwerk. Zij waren bezeten van hun werk, begonnen te kwijlen als ze mooie plaatsen konden verkopen en konden ook schelden als mensen begonnen te zeuren. Jammer dat ze er niet meer zitten. Waarom zitten ze er eigenlijk niet meer? Misschien moet ik ze 's interviewen.

Als de laatste ronde in de foyer heeft geklonken, hebben Dammie en ik het er over of we nog naar ons eigen Betty Asfalt Complex zullen gaan vanwege een feest naar aanleiding van de laatste Comedy Train. Een paar maanden hebben daar, op initiatief en onder leiding van theaterburo Röhl en Visser elk weekend standup comedians opgetreden. Het was een groot succes, vandaar het feest. Dammie en ik gaan toch maar niet, omdat we morgen weer voorstelling hebben.

Zondag

Prachtige dag. In de tuin foto's gemaakt van Hank Mutsaers voor de cover van Mens & Gevoelens. Woensdag moet ons blad - het bestaat deze maand vijf jaar - naar de drukker. Er moet nog heel wat aan gebeuren. Door de dubbele première is alles wat uitgesteld. Voornamelijk Dammie heeft het blad al die jaren volgehouden. Vorig jaar zakte de losse verkoop wat in, maar de laatste tijd vliegt het weer de tijdschriftenwinkels uit. Zou er dan toch een moment komen dat M&G niet meer verliesgevend is?

In de zaal weinig mensen. Zou het komen omdat de meeste theaters op zondagavond dicht zijn? Of omdat Freek de Jonge op tv is? Met weinig mensen heb je ook weinig respons en wordt het zwaar spelen. Wel een prettige nazit. We wilden vroeg naar bed maar eindigden in café Weber. Wat kan doorzakken toch prettig zijn. Helaas komt het er maar weinig van. Het lijkt me wel heerlijk om een heel jaar vrij te zijn en je dan erg in het uitgaansleven te werpen. Ik heb mooi en afwisselend werk, maar te weinig tijd voor uitspattingen. Vrienden zie ik ook haast niet. Erg hè.

Maandag

Vier uur geslapen. 's Ochtends vroeg kranten gelezen. Volkskrant, zoals gewoonlijk, slechte kritiek. Vijf jaar lang wilden ze Dolman van het toneel, nu is Dolman van het toneel en willen ze Dolman weer terug. Zouden ze op de premièreparty toch te veel gedronken hebben? Andere kranten zijn behoorlijk complimenteus. Trouw, Telegraaf, Utrechts Nieuwsblad en Haagsche Courant. Ik heb het idee dat die kranten begrepen hebben dat ik een nieuwe richting in ben geslagen. Soms staan zogeheten behoudende kranten meer open voor vernieuwingen dan dogmatische progressieve kranten.

's Middags in de rol van Margreet Dolman gekropen om voor Mens & Gevoelens een stuk of dertig brieven te beantwoorden. Jaap Willem van der Meulen - hij doet de lay-out van M&G en is onze enige bureauredacteur - heeft de foto's van Hank bij een 1-uur fotoservice laten ontwikkelen. 's Middags zoeken we een foto uit en S-Color maakt er binnen drie uur een bijzonder mooie en grote vergroting van.

's Middags belt Nieuwe Revu of ik in dertig zinnen kan vertellen wat ik van de toekomst verwacht. Moet ik dat doen?

's Avonds de eerste vrije avond sinds tijden.

Dinsdag

Dammie en Jaap Willem leggen de laatste hand aan Mens & Gevoelens. Ik krabbel, als Dolman, wat opmerkingen tussen de vaak ontroerende verhalen en gedichten. Maarten Slagboom heeft een prachtig gesprek met de schilder Jopie Huisman gemaakt.

's Avonds vrij volle zaal. Stemming komt wat traag op gang, maar als hij d'r eenmaal is blijft hij tot aan het slot. Veel reacties uit het publiek en daardoor erg los einde van de voorstelling. Elke dag kom ik dichter bij wat me voor ogen staat. Op die manier wil ik graag doorgaan met optreden. Toch vind ik het ook leuk om voor anderen te schrijven. Ik verheug me op het schrijven van de muzikale komedie voor Brigitte Kaandorp en Ingeborg Elzevier. Januari 1994 première.

Woensdag 17 maart

M&G naar de drukker. Volgende week in de winkel. Ben benieuwd of er over geschreven wordt. Het is uiteindelijk het enige ongesubsidieerde, cultureel humoristische blad in Nederland.

's Middags uitvoerig met Janine van Elzakker gebeld. We bellen vrijwel elke dag sinds we elkaar, op ons zeventiende, hebben ontmoet.

's Avonds een paar honderd mensen. Heel intens publiek. Na afloop met Ans Hey en Charles Njio gepraat. Ans is beeldhouwster en is bezig een veelomvattend beeldenproject in het Franse Lacoste op te zetten. Op het terrein van het kasteel van markies De Sade. Ik heb bewondering voor haar vechtlust en haar niet te stoppen enthousiasme.

Zo, en nou ga ik mijn dagboek besluiten. Morgen heb ik een afspraak met Roelof Kiers van de VPRO over de nieuwe serie uitzendingen en over het volgende seizoen. Ik ben blij dat de drukste en meest spannende week van dit seizoen er op zit. Nog een paar dagen, tot en met zondag, en de Amsterdamse voorstellingen zitten er weer op. Ik hoop dat ik in dit dagboek genoeg namen en genoeg clichés heb gebezigd en dat iedereen volgende week vrijdag naar de tijdschriftenwinkel holt om ons vijfjarige kind te grijpen.