Taal vormt barrière bij solidariteitsproject; Schrijvers treden op voor handjevol asielzoekers

MIDDELBURG, 19 MAART. Acht schrijvers hebben gisteravond in het stadhuis van Middelburg opgetreden om hun solidariteit te betonen met asielzoekers in Nederland. De bijeenkomst, een initiatief van de schrijver G.L. Durlacher, werd door bijna driehonderd mensen bijgewoond. Het publiek bestond voornamelijk uit Nederlanders; bewoners van het asielzoekerscentrum in Middelburg waren er nauwelijks.

De organiserende stichting Schrijvers School Samenleving sprak van ruim dertig buitenlanders, maar de asielzoekers zelf hadden er niet meer dan vijf geteld: twee Zaïrezen, twee Irakezen en een Bosniër.

G.L. Durlacher weet de geringe opkomst aan de gekozen locatie, het schitterende stadhuis, die voor de vreemdelingen een te grote drempel zou hebben gevormd. Medewerkers van het asielzoekerscentrum noemden vooral de taal het grootste struikelblok; er werd voornamelijk gelezen in het Nederlands en het Engels, talen die veel van de ongeveer 250 bewoners van het centrum nu eenmaal niet beheersen.

De meeste schrijvers lazen op deze eigenlijk heel gewone literaire avond zonder veel poespas uit hun werk passages die met het thema vreemdelingen te maken hadden. Imme Dros las uit haar vertaling van Homerus' Odysseia, Cherry Duyns uit De zondagsjongen, Marcel Möring uit Het grote verlangen, G.L. Durlacher uit Strepen aan de hemel en de voor de zieke Remco Campert ingevallen August Willemsen uit Braziliaanse brieven.

Het meest tot de verbeelding spraken nog de optredens van Marion Bloem, die een verhaaltje voorlas over het uitwissen van racistische leuzen met poep, Diana Ozon die zich zei te verbazen over het gering aantal asielzoekers in de zaal en daarna in een mengelmoesje van Engels, Duits, Frans en Nederlands een gedicht voorlas, en de in Utrecht wonende Iraanse schrijver Nasim Khaksar, die zijn poëzie in slepend Farsi voorlas waarna de vertaling volgde met regels als "Zonder hanegekraai brak de dag aan', "willoos dragen wij de nacht op onze schouders' en "laat me huilen in mijn keel, bewaar je herinneringen'.

Presentator Rik Zaal kon het tenslotte, zoals hij het uitdrukte, niet nalaten de avond, waaraan overigens 250 schrijvers hun adhesie hadden betuigd, enigszins te politiseren. Hij herinnerde aan een uitspraak van PvdA-voorzitter Felix Rottenberg, die vorig jaar tijdens de discussie over illegaal in Nederland verblijvende vreemdelingen had gezegd dat hij voorstander was van handhaving van de wet zonder aanziens des persoons. Laat die handhaving van de wet maar aan de rechters in Nederland over, zei Zaal, en het liefst met veel aanziens des persoons.