Maas en Schelde

NEDERLAND en België delen twee grote rivieren, de Maas en de Schelde.

De eerste is tot een riool gedegenereerd dat het zuiden en zuidwesten van Nederland vergiftigt, de tweede blijft de aanvoerweg voor de belangrijkste Belgische haven, Antwerpen. De ideale combinatie dus voor een overeenkomst waarbij beide partijen winnen: België reinigt de Maas, Nederland zorgt voor de bevaarbaarheid van het stuk Schelde dat Antwerpen met de zee verbindt. De zogenoemde Waterverdragen waaraan sinds 1975 is gewerkt en waarvan de ontwerpen vorig jaar gereed waren gekomen, voorzien in die uitruil.

Maar België is België niet meer. Het oponthoud in de afronding van de verdragen had rechtstreeks te maken met de verschillende opstelling van Vlaanderen en Wallonië. Vlaanderen had iets tegoed van Nederland (een bevaarbare Schelde), Nederland had iets tegoed van Wallonië (een schone Maas). De verbindingen van Antwerpen met de buitenwereld komen weliswaar het gehele achterland van die haven ten goede, maar het jonge Waalse provincialisme wenst dat over het hoofd te zien. Wallonië heeft verder minder interesse in een schone Maas.

De afwezigheid van een Belgische autoriteit die het Belgische belang had kunnen behartigen, heeft een in aanleg bevredigend "bilateraaltje' tot een steriele driehoeksverhouding gedegradeerd. Partijen hebben nu de consequenties getrokken. Nederland erkent met zoveel woorden dat het aan zijn zuidgrens twee buurlanden heeft waarmee afzonderlijk moet worden gesproken. Met Vlaanderen zal dat wel tot een oplossing leiden. En Wallonië? Minister Maij wil dit gewest nu de schrik aanjagen. Met een Vlaams-Nederlands akkoord.