Keurig Belgisch televisiedrama vermomd als coproduktie

Het contract, Ned. 3, 19.59-21.02u.

In de korte reeks Nederlandstalige dramaprodukties die de NOS dit voorjaar uitzendt, neemt Het contract een uitzonderingspositie in. Niet alleen is de speelfilm van ruim een uur nooit eerder op een festival, in bioscoop of filmhuis vertoond, en daarom dus een volbloed-televisiefilm, maar ook is het eigenlijk een uit België geïmporteerd werkje. Officieel wordt de debuutfilm van Melinda van Berlo gepresenteerd als een coproduktie tussen BRTN en NOS, en de kosten zullen dus ongetwijfeld gezamenlijk opgebracht zijn, maar in de praktijk valt er weinig Nederlands te ontdekken aan Het contract. De enige niet-Belgische namen op de creditlijst zijn die van twee bijrolacteurs (Eric van der Donk en Alfred van den Heuvel) en die van NOS-dramaturge Tonny van Velzen.

Het uitwisselingsverkeer tussen Belgische en Nederlandse film- en televisie produkties heeft vaak een eenrichtingskarakter. De gemeenschappelijke taal vormt daarbij een belemmering, want de meeste Vlamingen verstaan wel Noordnederlands, maar het is voor ons niet eenvoudig de dialogen in bij voorbeeld Het contract altijd goed te begrijpen. Ondertiteling van de acteurs, die hun best doen ABN te spreken, zou rieken naar discriminatie, dus neemt de NOS maar het risico de produktie ongetiteld uit te zenden.

Het verhaaltje, geschreven door Geert Vermeulen, is nu ook weer niet zo ingewikkeld. Een drummer in de gevaarlijke leeftijd (Arthur Semay) slijt zijn dagen in een amusementsorkestje en als begeleider van zeepreclameshows, terwijl hij eigenlijk nog steeds droomt van een carrière in de jazz. Zijn heimelijke vriendin dringt er op aan dat hij zijn contract niet verlengt en solliciteert naar een betrekking op een cruiseschip. Economische omstandigheden (een ziekelijke vrouw, een studerende zoon) dwingen hem toch weer door de bocht te gaan. De vriendin verbreekt de relatie, en net als hij bij zijn vrouw te biecht gaat, ontdekt hij dat zij zijn geld verbrast, niet bij de "handoplegger', zoals ze aanvankelijk beweert, maar aan maatschappelijk nog minder aanvaarde escapades. Het gevolg is dat de zee wederom lonkt...

Van Berlo regisseerde dit bescheiden relatiedramaatje netjes, zonder te zoeken naar emotionele diepgang. De acteurs, onder wie pianist Jack van Poll in een kleine rol, doen wat zij kunnen, er wordt niet gezondigd tegen de wetten van het realisme en een uur zendtijd is weer gevuld, zonder dat iemand er aanstoot aan hoeft te nemen.