Touw en Metsers vlinderen vol vaart door conversatiestuk

Voorstelling: Ex (Special occasions) van Bernard Slade. Spelers: Pleuni Touw en Hugo Metsers. Vertaling: Martha van der Velde. Decor: Frans Vossen. Regie: Jules Royaards. Gezien: 16/3 in Gooiland, Hilversum.

Michael en Amy proberen modern - dus als vrienden - uit elkaar te gaan, maar het lukt niet erg. Ook als ze elkaar na de scheiding af en toe nog verplicht ontmoeten (begrafenissen, kinderen), blijft het iedere keer mislopen. Tot ze elkaar, stukje bij beetje, beginnen te vertellen wat hen dreef. Dan is er steeds die ene vraag: “Waarom heb je me dat nooit verteld?” Er begint eindelijk iets te ontstaan wat op vriendschap gaat lijken. Op liefde zelfs.

De succesvolle Broadway-auteur Bernard Slade maakte in Special Occasions een jaar of tien geleden een breed publiek vertrouwd met de gedachte dat een echtscheiding niet het eind van de wereld hoeft te betekenen. Hij voegde er meteen een geruststellende, tweede gedachte aan toe: deze mensen zijn door hun huwelijk zo aan elkaar verknocht dat ze tenslotte toch niet buiten elkaar kunnen. Ook al dwong hij daarmee één van de twee (de man) in de rol van een schoothondje dat steeds bij zijn ex komt uithuilen als het hem in de liefde of anderszins tegenzit. Ik had hem allang weggetrapt, maar zij is vertederd.

Voor de rest schreef Slade een behendig conversatie-stuk voor twee acteurs, zonder de scherpte van Neil Simon of de subtekst van Alan Ayckbourn, maar mildly amusing door de situatie-grappen en de snelle scène-wisselingen. Het werd hier in 1984 voor het eerst gespeeld door Simone Rooskens en Gerard Cox - onder de titel Momentopnamen en in een Duits-psychologische regie die de spelers dwong tot veel loodzware stiltes. Nu vlinderen Pleuni Touw en Hugo Metsers er, in de regie van Jules Royaards, met de vereiste vaart doorheen. Alle wendingen gaan hen schijnbaar moeiteloos af en zelfs als Slade iets te sentimenteel dreigt te worden, houden ze die luchtigheid op bewonderenswaardige wijze vol. Natuurlijk zou de schrijver wel willen dat er een traantje wordt weggepinkt als het Wederzijdse Begrip eindelijk daar is, maar Touw en Metsers voelden er zo te zien niets voor om het stuk te overschatten.

Er is een nieuwe vertaling in geloofwaardig Nederlands (“Wij hebben elkaar behoorlijk liggen kloten”), er verrees een functioneel, maar onaantrekkelijk decor met veel grijs en op de geluidsband klinkt een cocktailbar-versie van Someone to watch over me. Uiterst verzorgd.