Tennisduo floreert dankzij training Ekker

KEY BISCAYNE, 16 MAART. De belangstelling voor het vrouwentennis in Nederland is de laatste jaren overwoekerd door de opmars van Krajicek, Siemerink en Haarhuis. In die ongelijke strijd vocht de wisselvallige Brenda Schultz voor een plaatsje op de sportpagina's en zwoegde Manon Bollegraf als een werkezel voor een piepklein beetje erkenning. Er was weinig lijn in te ontdekken, behalve dan dat de ontwikkeling van het vrouwentennis achterbleef. Dat constateerde ook de tennisbond die er bij monde van de bondscoach toezegde iets aan te zullen gaan doen.

Twee speelsters sloegen een eigen richting in. Zoals in hun tijd ook die succesvolle mannen hadden gedaan. Weg bij de bond. Niet uit ontevredenheid, want in dat systeem waren ze tot een bepaald niveau prima begeleid. Maar ze hadden het gevoel te zijn aangekomen op een punt waar meer persoonlijke aandacht zeer welkom zou zijn en een nieuwe dimensie aan hun loopbaan zou kunnen geven. Dus legden Miriam Oremans en Stefanie Rottier contact met de Amsterdamse trainer Hugo Ekker. Vorig jaar oktober begon de samenwerking en sinds het begin van dit jaar zit er een duidelijk opgaande lijn in hun verrichtingen.

Natuurlijk zijn het nog geen finaleplaatsen en zelfs de halve finales in het wereldje van het vrouwentennis met zijn bijna onwankelbare hiërarchie blijven buiten bereik, maar de manier waarop de twee eerst in Australië en nu in de Verenigde Staten hoger geplaatsten verrassen is een verfrissende ervaring voor de nationale tennissport. Een plaatsje bij de top honderd vond Oremans (20) vorig jaar eigenlijk al een prachtprestatie, maar “bij Hugo ben ik anders gaan denken. Ik zal niet zeggen wat mijn doel nu is, maar het komt wel steeds dichterbij en het gaat veel sneller dan ik dacht”.

Punten voor de wereldranglijst, daar gaat het ook bij de vrouwen om. Die bepalen hun marktwaarde. Oremans veroverde gisteren op het toernooi van Key Biscayne behoorlijk wat bonuspunten door de als zevende geplaatste Duitse Anke Huber (nummer elf van de wereld) in drie sets (7-5, 5-7 en 6-2) te verslaan. “Ik heb geen greep op de wedstrijd gehad”, moest Huber toegeven en vol bewondering sprak ze over de ballen die met veel slice op haar af kwamen en die ze onmogelijk terug het net over kreeg.

Het sprongetje dat Oremans door haar optreden op Key Biscayne maakt, zelfs als ze de achtste finale tegen Leila Meskhi uit Georgië niet overleeft, zegt niet eens zoveel. Belangrijker is de psychologische winst die ze boekt. Dat ze eindelijk eens het gevoel kwijt raakt dat anderen toch beter zijn.

Dat geldt trouwens ook voor de 19-jarige Rottier, inmiddels de Nederlandse nummer twee op de wereldranglijst al is dat nog op een bescheiden 55ste plaats, op behoorlijke afstand van Brenda Schultz (29ste). Haar techniek is verre van volmaakt, maar ze heeft (“al van jongsaf aan”) een bijzondere wedstrijdmentaliteit waardoor ze voor elke trainer een "uitdaging' is. Sinds hun samenwerking heeft Ekker heel veel aandacht aan haar opslag en volley besteed. Maar ze is nog veel te weinig allround, weet hij. Veel variatie kan hij niet aanbrengen in haar spel, zonder dat het ruïneuze gevolgen heeft. Maar misschien is het juist daarom wel zo bijzonder dat ze al zo'n eind is gekomen. Zoals zondag tegen de Française Julie Halard en gisteren tegen Larisa Neiland uit Letland, die ze in twee sets versloeg: 6-2 en 7-6 (7-5). Het zijn opbeurende resultaten en vooral belangrijke ervaringen. Net als haar winstpartijen tegen de op dertigjarige leeftijd teruggekeerde Tracy Austin.

Haar volgende tegenstandster is Jana Novotna, nummer negen van de wereld en er moet een klein wonder gebeuren als ze die verslaat. Het zou trouwens wel heel snel gaan als er na koud een half jaar samenwerking met Ekker ineens geen kloof meer zou bestaan met de wereldtop. De trainer hoopt er nog een beetje op dat de euforie tot een tijdelijk gevoel van onoverwinnelijkheid zal leiden, maar hij weet dat “er straks andere dingen om de hoek komen kijken. Nu pakken ze nog punten voor de wereldranglijst, stijgen ze. Daarna moet je punten verdedigen, dat vergt een enorme positieve instelling van de speelsters.”

Zolang er progressie is gaan de aanwijzingen die Dekker hen geeft erin als Gods woord in een ouderling. Dan hebben ze een positieve lading die op de baan zijn uitwerking niet mist. En ook daarbuiten blijken er ineens dingen te gebeuren die zich vroeger buiten je gezichtsveld afspeelden. Het managementbureau Advantage maakt een afspraak voor die avond, even later zijn Rottier en Ekker in de playerslounge druk in gesprek met een andere manager. Als dat gebeurt weet je als tennisster dat het de goede kant op gaat, want die bureaus zijn de barometers van het succes.

“De verschillen op de wereldranglijst zijn niet zo groot”, zei Richard Krajicek gisteren nadat hij met de grootste moeite de tweede ronde van het toernooi van Key Biscayne tegen de Duitser Bernd Karbacher (53ste op de ranglijst) had overleefd. Drie sets had hij nodig en het was een voortdurend gevecht tegen zichzelf geweest: 7-5, 3-6 en 6-3. Hij had zijn woorden nog niet uitgesproken of Paul Haarhuis onderstreepte ze door een bijzonder knappe overwinning op de Russische nummer negentien van de wereld Alexander Volkov: 6-4, 3-6 en 6-3. Haarhuis, de zeer constant spelende Nederlander, treft in de volgende ronde Andrei Medvedev. Krajicek, die vorig jaar in Florida tot de kwartfinale reikte, komt opnieuw een Duitser tegen: Carl-Uwe Steeb. Michael Chang, de winnaar van vorig jaar, werd gisteren uitgeschakeld door Marcos Ondruska.