Strandvliet

“Amsterdam kan voorlopig een kandidatuur voor de Olympische Spelen vergeten. De reden is, dat het nieuw te bouwen stadion bij Strandvliet geen atletiekbaan heeft.” Woorden uit de mond van Amsterdams burgemeester Ed van Thijn tijdens een in Haarlem gehouden symposium over sport, recreatie en toerisme. Ik zit een tikje verdwaasd tegen deze stellingname van de eerste burger van onze hoofdstad aan te kijken. Geen Olympische Spelen wegens die ontbrekende tartanbaan? Zou het zo eenvoudig liggen? Nee, maar als je opzien wilt baren is het slim om de zaken simplistisch voor te stellen. Natuurlijk is de atletiek het hoogtepunt van de Olympische Spelen, maar wat ik mij dan zou wensen is een apart atletiekstadion. Dat zal allicht niet te verwezenlijken zijn wegens de extra kosten. Hoe zo'n atletiektempel rendabel zou kunnen zijn vermag ik niet te becijferen, maar dat het razend moeilijk zou worden, staat wel vast. Maar Strandvliet wordt een voetbalstadion en rondom een voetbalveld past geen altletiek- of wielerbaan. Liggen ze er toch, dan zijn dat ergerlijke hindernissen. Sfeerdodende elementen, die de toeschouwers ver weg van de gebeurtenissen houden. Vraag een voetbalminnaar wat de naargeestigste stadions in Nederland zijn, dan noemt hij De Vliert in Den Bosch en De Goffert in Nijmegen. In het ene complex treurt een nooit te gebruiken sintelbaan, in het andere jammert een voornamelijk in WAO-situatie verkerende wielerbaan.

Ja, maar als je nou toch de Olympische Spelen in Nederland kunt krijgen als zo'n ding er wel ligt, zou je dan toch niet beter ....? Het kan aan mij liggen, maar met de vorige mislukking in het achterhoofd, en beseffend dat er allerlei spelletjes worden gespeeld bij de aanwijzing van een Olympische stad, die trouwens geweldige kosten en organisatorische hoogstandjes met zich meebrengt, dringt de overtuiging zich op dat we Saar Boerlage en koninklijk commissaris Henk Vonhoff dankbaar moeten zijn, dat de (op zichzelf kwalijke) actie van de een en de onhandigheden van de ander ertoe hebben bijgedragen dat Nederland kansloos was. Het is een drinkbeker, die we aan ons voorbij moeten laten gaan. Amsterdam is trouwens een stad waar van alles te doen is en ook soms een sportgebeuren van importantie, maar een pure sportstad is het niet.

Van Thijn had in Haarlem zijn meest kritische pet opgezet en samen met Ajax-voorzitter Van Praag verweet hij de KNVB helemaal niets te hebben gedaan om Strandvliet op de been te krijgen. En de landelijke politiek kreeg ook een enorme veeg uit de pan. Het woord "kneuterigheid' viel richting Den Haag. Kennelijk omdat Van Thijn en Van Praag er zin in hadden hun ergernissen van zich af te praten, deed de Ajax-voorzitter ook enkele duiten in de bereidwillig klaarstaande zak. Hij vond het een normale zaak, als niet-Amsterdamse clubs als FC Utrecht en PSV hun top-thuiswedstrijden in de toekomst in Amsterdam zouden gaan spelen. PSV, ondanks al haar eigen bouwplannen en toch al in het bezit van een prachtige voetbaltempel, ingeval van een thuisbeurt bij Van Praag onderdak? Misschien heb ik het geloof van een mosterdzaadje, maar dit klinkt volstrekt ongeloofwaardig. En FC Utrecht, die al blij is met zevenduizend bezoekers in de Galgenwaard - waarom zou die naar Strandvliet verkassen? Het zou alleen maar geld kosten. Waarom schoten beide, vaak toch redelijk denkende officials zo ongenuanceerd uit hun slof? Ik denk, dat zij, ook vaak met tactische spelletjes bezig, bij tijd en wijle een soort geestelijke boer hebben moeten laten ontsnappen - net als voetballer Gascoigne onlangs in Italië. Het klopte niet helemaal wat zij zeiden, maar zij luchtten in elk geval hun geprangde gemoed.