Murmeltiere

Eén man heb ik gekend die kon nadenken: Daan Monjé, de gehaaide leider uit mijn communistentijd. Die kon een sigaret opsteken, tien minuten naar het plafond staren en iets oplossen. Die man werkte met zijn hersenen zoals een draaier met een draaibank, op een honderdste nauwkeurig.

Daan dacht systematisch. Dat was tenminste de indruk die je van hem kreeg en dat werd in onze kringen zeer gewaardeerd. Marxisten-leninisten, wij beschouwden denken als chemie. Met een drastisch verbeterde wereld in het verschiet.

Ikzelf kan er niks van.

Mijn hersenen werken als een stel alpenmarmotten. Konijnen mag ook, maar ik situeer deze beeldspraak liever niet in de berm van een snelweg. Nee, een mooie alpenwei met orchideeën en een rotsblok hier en daar, en overal gaten in de grond.

Wat die dieren betreft: een paar ervan staan min of meer vast, op de uitkijk. Andere houden zich bezig met weg- en opduiken, verdwijnen en verschijnen. Je kunt als toeschouwer alleen maar raden waar en waarom.

Zo kan het gebeuren dat je in de tuin zit om na te denken over de tjiftjaf en naar binnen gaat met een idee over alpenmarmotten, die daarginds overigens terecht heel anders worden genoemd. Murmeltiere.

Wat je nodig hebt: de rust om toe te kijken, af te wachten.

En een beetje lekker weer natuurlijk.