Wim Duisenberg kanshebber voor Europese bank

Laatste stand in de speculatiereeks "grote Nederlanders in den vreemde'.

De Europese Centrale Bank. Ingewijden menen nu zeker te weten dat deze bank in Duitsland terechtkomt, Frankfurt of Bonn, en niet in Amsterdam. De eerste president kan derhalve een Nederlander worden. Meest gehoorde naam is die van Wim Duisenberg, president van de Nederlandsche Bank en reeds voorzitter van het machtige Comité des Gouverneurs, de club van centrale-bankpresidenten.

Weliswaar begint de ECB, waaraan de deelnemende EG-landen hun monetaire bevoegdheden overdragen, op z'n vroegst in 1997, maar per 1 januari 1994 treedt men een overgangsfase binnen, het Europese Monetaire Instituut (EMI). Daar is al een aparte president voor nodig. De machtige Duitsers willen een Nederlander. Ze hebben dan immers èn de bank èn iemand met hun welgevallige monetaire principes.

Naast Duisenberg (oud-minister van financiën, PvdA, kabinet-Den Uyl 1973-'77) komt in aanmerking Onno Ruding (oud-minister van financiën, CDA, kabinetten-Lubbers I en II 1982-'89), thans vice-president van de Amerikaanse Citycorp bank. Aangezien Rudings meest in het oog springende eigenschap niet een makkelijke omgang met mensen is, ziet men een voorkeur voor Duisenberg.

Of Duisenberg de functie ambieert, is een andere vraag. Bovendien, pas als zeker zou zijn dat de president van de EMI automatisch doorschuift naar de Europese Centrale Bank wordt het interessant er een gooi naar te doen. Het zal wel zo gaan als met zovele functies in de Europese eredivisie: alles blijft tot het laatst in het ongewisse.

Hoofdprijs blijft de bank zelf. In de financiële wereld verwacht men dat de uitverkoren stad, naar analogie van Frankfurt na de oorlog, een economische boom zal ondergaan. Zeer waarschijnlijk kiezen de EG-regeringsleiders in juni de plaats van vestiging. Vooraf is niets zeker en niet ongebruikelijk is dat die keuze anders uitvalt dan wie ook tevoren had bedacht. (RM)