H.S.V. Hoek en 't zwaard van Damocles

In Zeeuwsch-Vlaanderen zijn ze buitenlanders gewend. België is het natuurlijke achterland.

Het is bijna normaal dat twee Belgen uitkomen voor de regionale voetbaltrots H.S.V. Hoek. Sinds een kleine maand telt het dorp, gelegen onder de rook van Terneuzen, ook een Nigeriaan. Osmund Ogali debuteerde in de thuiswedstrijd tegen subtopper DOVO met een hattrick. Een droomdebuut voor de 24-jarige spits. Afgelopen zaterdag verging het hem minder goed. Koploper Katwijk zag zijn verre reis beloond met een 3-0 zege. Ogali was ziek geweest, vandaar. Hij lacht breed uit, is tevreden in Hoek. Nee, hij maakt zich geen zorgen dat hij wellicht het land moet verlaten. “God is met mij.”

In 1991 arriveerde Ogali in Amsterdam. “Waarom Nederland? Om Gullit, mijn grote voorbeeld. Ik speelde dat jaar heel even in Griekenland, maar dat was geen succes. Bij thuiskomst in Nigeria kon ik niet meer wennen. En God bracht me naar Amsterdam.” Hij wil er niet teveel aan herinnerd worden. Ogali speelde bij zondag-eersteklasser Blauw-Wit, dat via de nacompetitie promotie afdwong naar de hoofdklasse. Maar de KNVB besliste anders. De voetbalbond verklaarde de overwinning van Blauw-Wit op AFC '34 ongeldig. Ogali zou niet speelgerechtigd zijn geweest, aangezien hij gedurende de drie voorafgaande jaren nog gevoetbald had en Blauw-Wit geen officiële overschrijving had aangevraagd. Ogali zelf ontkende in alle toonaarden, maar zijn alibi - een fax van de Nigeriaanse voetbalbond - arriveerde te laat in Zeist.

In Zeeland heeft Osmund Ogali andere zorgen. Zijn overschrijving naar Hoek leverde geen problemen op en van acclimatiseren is ook geen sprake. “Ik word hier veel meer gewaardeerd dan in Amsterdam. De mensen zijn vriendelijker.” Op de vraag of hij het echte probleem onderkent, antwoordt Ogali met zijn handelsmerk: de brede glimlach. Maar hij heeft na twee jaar nog steeds geen verblijfsvergunning. En de vreemdelingenpolitie in Terneuzen geeft volgens korpslid Den Hollander een negatief advies aan het ministerie van justitie. Dat oordeelt binnen een paar weken over het lot van Ogali. Van een gedoogvergunning heeft Den Hollander nog nooit gehoord. “Dat zijn verzinsels van de regionale media.”

Het zwaard van Damocles wordt bij Hoek niet serieus genomen. Graanhandelaar en co-sponsor De Feiter, die Ogali als werknemer in dienst heeft genomen: “Osmund is met zijn neus in de boter gevallen. Doordat hij nu passende arbeid heeft, krijgt hij automatisch een verblijfsvergunning.” Een collega van De Feiter glimlacht veelbetekenend op de vraag of Ogali daadwerkelijk in de silo's van Sas van Gent rondloopt. “Wanneer Osmund geen vergunning krijgt, zijn we al weer een paar maanden verder. Dan is Hoek misschien uit de degradatiezorgen. De voetbalclub kan natuurlijk weinig voor hem doen.”

Na de wedstrijd moet Ogali op de foto met twee landgenoten. Zij werken in Sluiskil en hebben die middag hun idool bewonderd. Ze kennen hem van de televisie in Nigeria. Ogali heeft een officiële interland gespeeld. Zijn grote droom is een profcarrière. Dat er in Zeeland veel Belgische scouts de amateurvelden afstropen, is mooi meegenomen. In België hoeft een buitenlandse voetballer geen verrijking te zijn voor de nationale competitie om in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning. Ogali wil desnoods naar Frankrijk. Daar speelt zijn volle neef Nii Lamptey bij Racing Strassbourg. Zeeuws Vlaanderen als springplank voor een Nigeriaanse profcarrière in Europa. Dan hoeft hij niet meer in een pension te bivakkeren, zoals nu in Hoek.

Het dorp telt drieduizend zielen en twee voetbalvelden. Tegen Katwijk zitten ruim duizend toeschouwers in de voorjaarszon. Ze komen van heel Zeeuw-Vlaanderen. Hoek is de plaats van bestemming, de spelers komen ook uit Breskens, Terneuzen en de overkant: Vlissingen en Kruiningen. Jeugdige fans zorgen al voor de wedstrijd voor een spetterend vuurwerk. Hun Hoekse helden weten zich na negentig minuten vechtvoetbal een maatje te klein voor de technisch en tactisch veel betere Katwijkers. Ogali krijgt een droomkans, maar maait over de bal heen. De eerste racistische leuzen steken de kop op. Hij heeft ze waarschijnlijk niet gehoord.

Op de hoofdtribune wordt het verlies gelaten geaccepteerd. Tegen Rozenburg en de Rijnsburgse Boys komt het er pas echt op aan. Met of zonder Ogali, wiens vrouw woont en werkt in Engeland. Hij gelooft heilig dat God hen samenbrengt. In Zeeland, België of Frankrijk. Er is nog hoop: de vice-voorzitter van H.S.V. Hoek is tevens werkzaam bij de vreemdelingenpolitie in Terneuzen. De man met de dubbelfunctie is het hele weekeinde onbereikbaar voor commentaar.