Butch Reynolds zwijgt over schadeclaim

TORONTO, 15 MAART. De Amerikaanse atleet Harry Butch Reynolds is milder geworden over de officials die de internationale atletiekfederatie regeren. Na zijn wereldtitel indoor in Toronto zei Butch Reynolds gisteren dat hij zijn strijd tegen de bond voert in het belang van alle atleten. Hij gaf verder maar een sneer aan het adres van IAAF-president Nebiolo toen hij sprak van een official die denkt dat iedereen tot "zijn' atleten behoort. Maar Reynolds hield zijn mond over de claim van 27.3 miljoen aan smartegeld en misgelopen inkomsten in een twee jaar durende schorsingsperiode.

Butch, de bijnaam die zijn moeder hem gaf om niet in de war te raken met zijn vader, ook Harry geheten, leek vooraf de onruststoker in Toronto. Daar waar een Nederlandse groep van tien atleten niet werd opgemerkt, vreesde de IAAF de grote mond van de Amerikaanse atleet. Maar zijn stille optreden buiten de piste wijst op een mogelijk compromis van de atleet en de atletiekbond. Reynolds schadeclaim van miljoenen dollars is door de IAAF eerder als belachelijk van de hand gewezen. “Een uitspraak van een rechtbank in Ohio is voor een in Engeland gevestigde organisatie niet urgent”, zo heette het in een verklaring van de bond. En als Reynolds niet ophield met zijn lasterpraatjes dan zou hem via een uitspraak bij een congres in mei een nieuwe straf boven zijn hoofd hangen. Een sportorganisatie laat zich de wet niet voorschrijven, zo heeft Nebiolo herhaaldelijk laten weten.

Reynolds beperkte gisteren zijn verweer tot zinnen als: “Ik heb alles gedaan om op de baan terug te komen”. Hij liep 45.26, de derde tijd ooit gelopen, zegevierde als in zijn beste jaren rond 1988 en hoopt op een schikking. “Ik heb enorm onder druk gestaan. Ik hoop op een bijeenkomst met de officials, die me hier hebben gezien. Over de zaken naast het lopen heb ik verder geen commentaar.” Mocht de atleet al wel hebben willen praten dan was er een advocaat in zijn gevolg, die hem dat sterk ontraadde.

Zonder bijsmaak was het optreden van de meerkamper Dan O' Brien. Hij zon op sportieve wraak, nadat hij vorig jaar de Olympische Spelen miste. O' Brien, zoon van een Finse moeder en een Amerikaanse vader en vanaf tweejarige leeftijd bij een pleeggezin opgegroeid, veroverde vorig jaar al het wereldrecord buiten. In Toronto ontnam hij de Fransman Plaziat het record op de zevenkamp indoor. Slechts op de 1000 meter was hij minder (2.57.96 tegen 2.40.17), maar op de zes voorafgaande onderdelen had hij een voldoende voorsprong opgebouwd om het een jaar oude record te verbeteren: 6.67 tegen 6.83 op de zestig meter, 7.84 tegen 7.58 bij het verspringen, 16.02 tegen 14.53 kogelstoten, en 7.85 tegen 7.97 op de horden, alsmede evenwicht bij hoogspringen en polshoog met 2.13 en 5.20. Opmerkelijk waren in Canada de zeges op de horden van Julie Baumann en Mark McKoy. Beiden hebben Canada ooit teleurgesteld verlaten. Baumann trouwde met een Zwitser. Haar trainer en McKoy hielden wel de Canadese nationaliteit, maar ze zochten vriendschap in Engeland bij collega Jackson. McKoy was teleurgesteld over de afhandeling van de zaak Ben Johnson in Seoul. Baumann zag de strakke optredens van officials niet zitten en werd bovendien nog eens voor twee jaar geschorst, toen zij in haar nieuwe vaderland op doping werd betrapt.

Op vrijwel ieder onderdeel valt er in de atletiek wel zo'n doping- etiket te plakken. Dat is een zaak, die bij ieder evenement in welk sportpaleis dan ook niet zonder meer valt weg te moffelen. Het publiek sluit de winnaars overigens nog opmerkelijk gretig in de armen. Het juichte Reynolds, Baumann en McKoy uiterst bereidwillig toe, net als de minder opvallende winnaars. Zoals bijvoorbeeld Kravets uit de Oekraine, die met 14.47 het wereldrecord driesprong vrouwen met een centimeter verbeterde.

De Nederlandse inbreng bij het wereldkampioenschap indooratletiek bleef in de laatste twee dagen beperkt tot die van figurant. Jacqueline Poelman werd na een persoonlijk record (23.51) in de series in de halve finale van de 200 meter uitgeschakeld. Elly van Hulst eindigde met 9.08.33 als zesde op de 3000 meter. Op een derde van de race demarreerde de uiteindelijke winnares Yvonne Murray. Van Hulst kon niet aanklampen en moest in de laatste twee ronden nog vier atleten voor laten gaan. “Ik voelde me niet zeker genoeg om mee te gaan. Achteraf heb ik daar spijt van”, zei ze. Robin van Helden met 3.50.09 tiende op de 1500 meter en verspringer Emiel Mellaard (6.77 elfde plaats) stelden in de finales teleur. Alleen Frans Maas kon redelijk tevreden zijn. Zijn beste sprong van 7.96 leverde geen medaille op maar was slechts twee centimeters van het brons verwijderd. In de serie van Maas zaten vier ongeldige pogingen. “Je moet zo scherp mogelijk springen en gokken op de uitschieter”, verklaarde de atleet.