Zanger Frank Black van uiteengevallen band Pixies brengt solo-cd uit; "Rock 'n roll is de viering van het leven'

Na vijf cd's is de Amerikaanse band de Pixies uit elkaar. Zanger Charles Thompson heeft zijn pseudoniem veranderd van Black Francis in Frank Black. Deze week verscheen zijn eerste solo-cd, met de naam Frank Black.

Frank Black. Frank Black (cad 3004 cd)

“Ik wil platen maken zoals een filmmaker films. Hij kan allerlei genres beoefenen: detective, liefdesdrama, oorlogsfilm. Zo ga ik vanaf nu mijn platen opnemen met wisselende muzikanten en producers. En ik wilde dus niet komende zomer weer met de Pixies in Paradiso spelen en nu al weten welke nummers er van me verwacht zouden worden. Vijf cd's hebben we samen gemaakt, dat is wel genoeg”, zegt Frank Black.

De songs van de Pixies waar de krijsende stem van Black Frank en de overstuurde gitaar van Joey Santiago domineerden, werden op de laatste cd Trompe le monde (1991) gebracht in nerveuze, drukke arrangementen. In de loop van de jaren was de muur van geluid op hun cd's steeds ondoordringbaarder geworden. Op zijn solo-cd blijkt Frank Blacks nieuwe geluid overdachter en afwisselender te zijn. Black: “Ik wilde een echte popzanger zijn. Samen met een tien jaar oudere producer heb ik maanden zitten sleutelen aan de uitvoering van de nummers. We dronken af en toe een kopje koffie en gingen dan weer door. Er was geen agressie, we hadden alleen maar plezier. Toen we de studio ingingen hadden we op het mathematische af in ons hoofd hoe we de songs in elkaar moesten steken.”

Het toegankelijke Frank Black heeft een lichtere sfeer dan de platen van de Pixies. Het knutselen in de studio met producer Eric Drew Feldman resulteerde in een met blazers, strijkjes en kermis-orgels aangekleed geluid, dat toch "open' blijft. Soms klinkt er een zekere protserigheid in de arrangementen. Alsof Black door de overdaad aan mogelijkheden van het instrumentarium niet meer scherp kon kiezen en alles om de beurt aan bod heeft laten komen. Black schrijft vloeiende pop-songs maar de cover Hang on to your Ego (een aanpassing van de oorspronkelijke titel I know there's an Answer, van de lp Pet Sounds van de Beach Boys) is gekozen om als eerste singel te verschijnen.

“Ik hou niet van clubjes en scenes, maar er is er één waar ik graag bij had willen horen en dat is de surfmuziek-scene van eind jaren vijftig, begin zestig in Californië. De muziek waar de surfers naar luisterden als ze rondhingen op het strand van Malibu. Zoals de Beach Boys, maar ook de instrumentale groepjes met heel obscure muzikanten. Ze waren verliefd op het geluid van een Fender-gitaar en een Fender-versterker en dat maakten ze tot middelpunt van hun muziek. De meeste rock 'n roll in die tijd gaf uiting aan rebellie, maar surfmuziek was een huldiging van het leven. Van een mooi lichaam, de zee, het strand, autorijden en natuurlijk van de gitaar. Dat vind ik een juiste uitleg van de rock 'n roll; de viering van het leven. Dat mensen rock 'n roll altijd met opstandigheid of verzet associëren heb ik nooit begrepen.”

Frank Black surft zelf niet, maar woont wel in Los Angeles. Daar groeide hij ook op en kocht er, lang voordat hij zelf in een band speelde, zijn platen. “Ik kocht altijd alles wat niet in de mode was, want dat lag goedkoop in de winkel. Ook nu wil ik niet luisteren naar de nieuwst verschenen cd's. Het ligt te dicht bij wat ik zelf doe.” Zijn voorbeelden zijn nog altijd oude sterren als The Kinks, David Bowie en Iggy Pop. Op Frank Black zijn de hoge uithalen verdwenen en lijkt Blacks stem sprekend op die van Iggy Pop. Hij heeft plotseling dezelfde gebarsten, diepe klank. “Ik heb altijd al gezegd dat ik Iggy Pop imiteerde, en niemand geloofde me. Maar nu horen ze het, want mijn stem is in de loop van de jaren dramatisch gedaald. De hoge noten haal ik niet meer en we moesten de Beach Boys-cover in een andere toonaard zetten. Ik vind het wel fijn, ik ben meer geïnteresseerd in een laag geluid dan in dat hoge. Het zal wel iets met machismo te maken hebben.”