Uitgelaten muziek van bevlogen Podium Trio

Concert: Podium Trio, New York String Trio en het slagwerkduo Cornell Rochester / Eddy Veldman. Gehoord: 11/3 BIMhuis, Amsterdam. Herhaling: New York String Trio 12/3 Studio CNM Hilversum, 27/3 Grand Theatre, Groningen. Podium Trio + Cornell Rochester en Jamaladeen Tacuma: 12/3 BIMhuis, 13/3 Zalen Schaaf, Leeuwarden (Middelsee Jazz Treffen), daarna tot 20/3 in het hele land.

Een gezamenlijk concert door twee gekke trio's, dat was gisteren in het BIMhuis als slotact voorzien. Het "gekke' van de trio's zit in de bezettingen. De combinatie van saxofoon, trombone en gitaar in het Nederlandse Podium Trio is zeldzaam; het samengaan van viool, gitaar en contrabas in het New York String Trio is dat niet minder. Uiteindelijk ging de ontmoeting niet door en misschien was dat ook maar beter: een dubbelgek gezelschap levert maar zelden iets extra goeds op.

Het Podium Trio dat deze weken zeer actief is, speelde een uitgelaten set, waarbij het speciale van dit kwartet niemand kon ontgaan. Allereerst is dat de dubbelrol die gitarist Jan Kuiper vervult. Op het ene moment is hij de bevlogen solist die op een grootse manier de ruimte verkent, een seconde later is hij een en al dienstbaarheid. Hij speelt riffjes om saxofonist Paul van Kemenade en trombonist Wolter Wierbos aan te vuren en soms op zijn laagste snaar zelfs een soort walking bass. Opvallend is ook de grote dynamiek van dit trio, van week en fluisterend tot agressief en keihard.

Vooral om dit laatste was het goed dat het geplande dubbelconcert met het New York String Trio niet doorging. Dit trio speelt namelijk vrijwel akoestisch, zelfs het rinkelen van een bierglas overstemt de muziek. Het beperkte geluidsniveau daargelaten klinkt dit trio even breed als het Nederlandse trio. Van soft swing die soms aan de Hot Club de France doet denken, tot atonale stukken en experimenten waarbij de snaren met stokken worden bespeeld. De bas van John Lindberg klinkt zowel pizzicato als arco als een klok, de tremolo's van gitarist James Emmery doen soms meer aan klassieke muziek dan aan jazz denken, de stok van Regina Carter strijkt een stuk beter dan die van Billy Bang die vroeger in het trio zat. Het is kamermuziek van een bijna ideale soort, wel serieus maar niet zwaar op de hand.

Nog minder zwaar op de hand maar wel heel heavy was het slagwerkduel dat Eddy Veldman en Cornell Rochester als intermezzo uitvochten, twintig minuten lang zonder één vervelende seconde. Een goed idee en een mooie voorbereiding op het geweld dat vanavond in het BIMhuis verwacht mag worden. Het Podium Trio versterkt met Cornell Rochester en basgitarist Jamaladeen Tacuma gevolgd door een "basproject' onder leiding van de laatste met Eric Calmes en Pablo Nahar op electrische bas, Ernst Glerum contrabas en Han Bennink slagwerk. Een omvallend bierglas wordt daarbij vast niet gehoord.