Column

Neus

Er zijn heel veel spiegelloze huizen in ons land. Afgelopen dinsdag liep ik de glazen uit mijn bril te kijken op het traditionele Boekenbal en zag verschrikkelijk veel verkeerde jurken met daarin spreeuwerige vrouwen die wel eens een half velletje gepubliceerd hebben of bij een gevreesde criticus horen.

Toen ik binnen kwam was de meerderheid al plezierig dronken, maar dat is geen excuus voor de stuitende lappen zwart waar de meeste dames zich in gehuld hadden. De stukken textiel zijn toch in nuchtere staat aangetrokken. Als je zag wat voor bejaarde scharminkelige kippevelschouders getoond werden zou je op slag een vegetarische homo worden. Dus ik was wel wat gewend toen ik diep in de nacht thuiskwam. Ik bladerde op mijn video nog even door de avond en viel in het sportjournaal. IJshockey. De Flame Guards uit Nijmegen tegen de Meetpoint Eaters uit Geleen. Even dacht ik dat ik naar de wedstrijd Bosnië - Servië zat te kijken. Een zekere Chris Brant opereerde zonder verdoving de neus van Fred Homburg en deze actie heb ik echt vier keer teruggespoeld. Brant knipte met zijn stick de neusamandelen van Homburg op dusdanige wijze dat mijn kinderen boven in bed hartverscheurend begonnen te schreien.

Mijn video is selectief, weigert de geestelijke invaliditeit van All You Need Is Love, Gert Berg, Ursul de Geer, Love Letters en de Honeymoonquiz en daarom was ik stomverbaasd dat deze beelden gewoon op de band terecht waren gekomen. Ik heb wat oorlogsmisdaden op televisie gezien, maar dit sloeg werkelijk alles. De geraakte Homburg ging het veld af en sloeg in dolle drift zijn stick tegen de reclameborden. Althans dat wilde hij, maar het mislukte. De stick vloog verkeerd en scalpeerde zijn eigen teamarts. De naam van de goede man ben ik vergeten en zelf weet hij hem zeker niet meer. Wederom heb ik de video een aantal malen heen en terug gespoeld en hield onderhand mijn maag heel goed vast.

Ik had lang geen ijshockey gezien. Mijn laatste herinnering is een wedstrijd tussen de Sovjet-Unie en Tsjechoslowakije met commentaar van Frans Heinrichs. Dan zag je ook wel eens twee mannen hun schoudervulling tegen elkaar aanzetten en het ontaardde ook wel eens wat onhandig duw- en trekwerk, maar dan was het fair. Maar dit sloeg werkelijk alles. Later begreep ik dat ijshockey de sport is waarbij een speler zijn stick het publiek in smijt en een tienjarig kind raakt, het is de sport van de bommelding en het is de sport van de over de grond rollebollende coaches. Teams slaan elkaar regelmatig de weinige hersens in, publiek gooit glas op het ijs en ik denk dat er ook wel wat scheidsrechters in diverse verpleegtehuizen rondzwalken in hun rolstoelen. Wat een vreselijke sport. Althans hier in Nederland. Na afloop gaven Brant en Homburg elkaar ook nog een hand. De neus van Homburg was gezet en goed verpakt in een paar kilo verband. Woensdag stond Homburg gespalkt en wel voorop deze krant.

Mijn dochter vraagt bij alles "Waarom' en ook bij deze foto vuurde zij dit woordje op mij af. Ik kon het niet uitleggen.

Bij "au aan de neus' gaat ze doorvragen en dan wordt het moeilijk.

Ik begon omstandig uit te leggen dat de ene meneer van de andere meneer wou winnen en een beetje kracht, iq en inzicht tekort kwam en zodoende een poging deed om de man persoonlijk in te vriezen onder de middenstip.

"Ik wil ook ijshockey' huilde mijn zoon en ik legde hem uit dat dat niet mocht van papa. Hieruit kwam een hartverscheurende scène en het eind van het liedje was dat ik hem een ontzettende harde lel voor zijn kleine koppie gaf. De held van net twee keek me aan met een trillende onderlip en stopte met huilen. Eeven later gaf hij me een kusje om het goed te maken.

Hij gaat echt ijshockeyen, dacht ik. De dreumes zit nog op de peuterspeelzaal dus ik heb nog plenty tijd om het uit zijn kleine hoofd te praten.

En als dat niet lukt?

Dan krijgt hij een klap voor zijn harses.

Als hij dan nog wil is hij er vast aan gewend.