Jan-Chris de Koeyer: Zoals elke serieuze zanger drink ik thee met honing; Gorefest verpakt sociaal protest in "death grunt'

Gorefest is de rijzende ster van de death metal in Nederland. De groep uit Goes doet er alles aan om zo agressief mogelijk te klinken. “De gitaren moeten zo hard, dat je de drums niet meer kunt horen.”

Gorefest treedt vanavond op in de Vrije Vloer, Utrecht, daarna in Simplon, Groningen (13 mrt), Atak, Enschede (19 mrt), Doornroosje, Nijmegen (26 mrt), toernee t/m mei.

“Waarom wordt Claw Boys Claw serieus genomen en moeten wij altijd op een kerkhof poseren?” Zanger en bassist Jan-Chris de Koeyer kan zich er mateloos over opwinden. Zijn groep Gorefest speelt death metal, een betrekkelijk jong genre binnen de hardrock dat doorgaans wordt gekenmerkt door een obsessie met grafkelders, dood en verdoemenis.

Wie nietsvermoedend geconfronteerd wordt met de muziek van Gorefest of buitenlandse voorbeelden als Celtic Frost en Death, zal zich wellicht verbazen over de lage gromstemmen, de death grunt, waarmee de zangers hun zwartgallige teksten in de microfoon spuwen, tegen een achtergrond van percussieve gitaarsalvo's en moordende ritmes. “De death grunt vergt de nodige oefening,” zegt De Koeyer. “Pas na anderhalf jaar had ik de ademhalingstechniek zodanig onder de knie, dat ik er niet meer schor van werd. Op zich zing ik niet hard, maar ik verplaats veel lucht door al die lage tonen. Nu ben ik zo ver dat ik een Europese tournee van 24 optredens kan voltooien zonder stemproblemen. Zoals elke serieuze zanger drink ik thee met honing.”

Gorefest is anders dan de meeste death metal-groepen, meent hij. “Wij zijn muzikaler, en minder geobsedeerd door zombies en het satanisme. We spelen ruig en agressief en we zetten ons af tegen al die hardrockers met geblondeerde haren: gilnichten die er uitzien als dames. Begrijp me goed, ik bedoel niet dat metal een mannelijke aangelegenheid hoeft te zijn. Juist in de underground waar wij toe behoren, zie je dat er steeds meer vrouwen in bands spelen.”

De Koeyer, drummer Ed Warby en gitaristen Frank Haarthoorn en Boudewijn Bonebakker vinden het geen bezwaar dat hun thuisbasis Goes ver weg ligt van radiostations en nationale media. Het debuut Mindloss wakkerde de aandacht aan en het pasverschenen album False kwam op nummer één binnen in de elpeelijst van het nieuwe rocktijdschrift Watt. Gorefest trad op in veertien landen en het Europese succes schept zoveel verplichtingen, dat er geen tijd overschiet voor een Amerikaanse toernee. “In ons genre is het geen uitzondering dat van een cd honderdduizend exemplaren worden verkocht. Daar kan Claw Boys Claw alleen maar van dromen, terwijl die al jaren in een busje door het land hobbelen.

“Het metal-publiek is het trouwste dat er bestaat. Ze kennen de teksten uit het hoofd, kopen alle platen en t-shirts en ze zullen je niet snel laten vallen. We moedigen ons publiek ook aan om zelf bandjes en video's van onze concerten te maken. Het is onzin dat zoiets slecht zou zijn voor de plaatverkoop. Onze cd's hebben ze allang in huis.”

De verpletterende aanslag op de trommelvliezen van False onderscheidt zich in zoverre van de meeste genregenoten, dat De Koeyer zich voor zijn felle teksten niet laat inspireren door moorddadige gruwelverhalen en splatter movies. Liever put hij uit waarnemingen en gebeurtenissen uit zijn eigen omgeving. Het huiveringwekkende openingsnummer The Glorious Dead blijkt een protestsong tegen oorlogsgeweld en in het titelnummer attaqueert hij de christelijke moraal. “Er zijn genoeg dingen waar ik me aan erger. Op het podium stelt zo'n tekst me in staat om er al mijn agressie in kwijt te kunnen. De titel van onze Europese toernee is Voice Your Disgust. Het nummer The Glorious Dead gaat over een soldaat die met een kogel in zijn buik aan zijn moeder ligt te denken. Daar is niets heldhaftigs aan. In feite zing ik over de stompzinnigheid van oorlog, op een heel andere manier dan het in de jaren zestig gebeurde. Toen waren er van die sentimentele liedjes. Nu maak ik me kwaad, omdat ik er niks stoers aan kan ontdekken om andere mensen dood te schieten.”

Hoewel de muziek van Gorefest niet uitblinkt door melodieuze composities zegt De Koeyer dat de band de melodie niet schuwt. “Ook voor onze muziek geldt dat een liedje goed is als je het na kunt fluiten. Het klinkt anders omdat we onze snaren in B stemmen, een stuk lager dan normaal. De gitaren moeten zo hard, dat je de drums net niet meer kunt horen. Zelfs onze drummer zegt dat. Het gaat erom dat we zo heftig en agressief mogelijk klinken. Dat is een vorm van afreageren. Bij optredens geven we alles. Liefst nog een beetje meer, zodat het zwart voor mijn ogen ziet als ik na afloop onder de douche sta. Zonder de muziek waren we in het dagelijks leven niet zulke rustige jongens.”