Bittere verwijten en wat yoga-oefeningen

Voorstelling: Claire & S van Catharina Reynolds door Made in Holland. Regie: Catharina Reynolds; decor: Lisa Lalieu; spel: Bo Bojoh, Manouk van der Meulen. Gezien: 11/3 DNA-theater Amsterdam. Aldaar t/m 21/3; Pleintheater Amsterdam: 25 en 26/3.

Het typische vrouwendilemma kind of carrière, dat volgens een programmatoelichting het uitgangspunt zou zijn van de eenacter Claire & S van Catharina Reynolds, suggereert de mogelijkheid tot kiezen. Voor Claire, één van de twee vrouwen in het stuk, valt echter niks te kiezen. Ze is ver in de dertig en de kans dat zij nog moeder zal worden lijkt onwaarschijnlijk want een man of minnaar heeft zij niet. Wel gehad, lang geleden, maar haar moeder heeft toen een stokje voor die relatie gestoken en sindsdien is ze alleen.

Bovendien heeft ze zo haar principes: ze zou nooit, zoals haar vriendin Suzan, de buurman gebruiken om een kind bij zich te laten verwekken, want hoe verklaar je zo'n escapade later tegenover je zoon of dochter? Heeft een kind bovendien niet twee ouders nodig?

In drie kwartier tijd wordt in Claire & S, gespeeld door Made in Holland, een boel overhoop gehaald. Claire heeft zelfs zoveel om zich druk over te maken, dat ze weinig tijd over houdt voor schilderen, het werk waar ze haar brood mee verdient. Op de momenten dat ze alleen is overlaadt ze haar overleden moeder met bittere verwijten, zodra Suzan binnenkomt begint ze ruzie met haar te maken. Zowel moeder als Suzan lijkt ze kwalijk te nemen dat zijzelf kind noch kraai heeft. In haar atelier - een kale ruimte met twee nauwelijks beschilderde doeken - doet Claire tussendoor wat yoga-oefeningen om tot bedaren te komen.

Bo Bojoh als Claire en Manouk van der Meulen als Suzan cirkelen als kemphanen om elkaar heen. Ze trekken en sjorren aan elkaar en smijten elkaar tegen de grond. Ook verbaal doen ze felle uitvallen die vaak ontaarden in verzenuwde lachbuien. De door Catharina Reynolds gregisseerde voorstelling heeft dan ook een opgewonden, om niet te zeggen opgefokte, sfeer, slechts af en toe getemperd door meer ingehouden spel van de mij onbekende Bo Bojoh.

Als ook Reynolds zich bij het schrijven iets meer had ingehouden en ze zich bij voorbeeld had beperkt tot het oorspronkelijke onderwerp van haar eenacter, zou de voorstelling aan helderheid en overtuigingskracht hebben gewonnen.