Breukink en Zülle aan de macht

ROANNE, 10 MAART. De vreugdekreten weerkaatsten tegen de troosteloze flatgebouwen op de boulevard Jean Baptiste Clement. Als eerste van de gele ONCE-trein flitste Erik Breukink schreeuwend en juichend over de finish in Roanne. Het deerde de Nederlander in Spaanse dienst ogenschijnlijk niet dat Alex Zülle voor de derde keer als leider werd gehuldigd, ook al had de Zwitser enkele tientallen meters achterstand.

De achterstand van een tel op zijn ploeggenoot is voor Breukink bepaald geen onoverbrugbare achterstand. Zülle lijkt na dinsdag de enige ballast om na twee jaar weer eens een etappewedstrijd te winnen. De laatste keer was in 1991 toen hij in de Dupont Tour zegevierde.

De verwoestende uithaal van ONCE in de race tegen het uurwerk gaf het klassement dinsdag al aardig vorm. De winnaar van Parijs-Nice wordt zondag Breukink of Zülle. Ook al is de 43ste editie van de "Koers naar de Zon' pas drie dagen oud, maar onder normale omstandigheden komt de eindzege bij een van de twee terecht.

Niemand in de karavaan verwacht na de vernietigende overwinning in de ploegentijdrit, dat de formatie van Manolo Saiz het leiderstricot nog uit handen geeft. Op GAN van Roger Legeay na werden alle concurrenten in de rit van 33 kilometer tegen het uurwerk op meer dan een minuut gereden. De winnaar van vorig jaar, Jean-François Bernard, diende met Banesto bijna anderhalve minuut prijs te geven.

Breukink of Zülle? Dat is de vraag. De concurrentie mag vechten om de dagprijzen, zo lijkt het. Breukink en Zülle hielden na de geslaagde machtsgreep een paar slagen om de arm. Reageerden niet overmoedig op de uitstekende uitgangspositie. Het is echter lang geleden dat Breukink zo veel zelfvertrouwen uitstraalde. Hij voelt zich thuis bij zijn nieuwe werkgever, die hem nieuw leven heeft ingeblazen.

“Er komen nog een paar lastige dagen”, meende een breed lachende Breukink. “Dit is wel weer goed voor het zelfvertrouwen. ONCE was vooraf weliswaar als favoriet getipt, maar je moet het in de praktijk waarmaken.”

Even sloeg Brukink de schrik om het hart. Dat was na twee kilometer. De Gelderlander reed lek. “Ik schrok even”, gaf hij toe. “De afspraak was dat bij pech alleen op Zülle en mij zou worden gewacht. Ik denk niet dat het defect veel invloed op de eindtijd heeft gehad.”

ONCE raffelde de afstand over licht glooiend terrein in een formidabele tijd van 36.16,07 af, een gemiddelde van 54,593 km/u. “Het ging pas echt goed toen Leanizbarrutia en Bruyneel moesten lossen. Met zijn zessen reden we als een trein. De radertjes pasten precies in elkaar.”

Een paar kilometer voor het einde raakte Zülle het contact met de groep kwijt door een defect aan het stuur, veroorzaakt door een tramrail. De Nederlands sprekende Helveet kon met moeite het juiste ritme houden, maar bleef toch in het spoor van de ploeggenoten. “We rijden nu beiden voor de eerste plaats. Breukink kan echter beter met druk overweg dan ik. Ik ben nog te nerveus. Ik heb er geen moeite mee dat hij in de ploeg zit en kopman is. Ik kan nog veel van hem leren. Ik betwijfel of ik als enige leider de last zou kunnren dragen. Hij houdt mij een beetje uit de wind.”

Ploegleider Manolo Saiz verkeert in de riante positie. Hij kan twee troeven uitspelen, zoals twee jaar geleden met Lejarreta en Mauri in de Ronde van Spanje. ONCE is het sterkste collectief in Parijs-Nice. De ploeg is in staat de komende dagen het koersverloop te controleren.

De definitieve beslissing zal daarom waarschijnlijk pas zondag in de klimtijdrit naar de Col d'Eze vallen. “Dat verwacht ik ook”, meende Breukink. “Want de rit naar de Mont Ventoux donderdag lijkt niet echt zwaar, omdat de finish halverwege de klim is.”