"Zo'n topper als LeMond hoort toch in Parijs-Nice te zijn'

ICHTEGEM, 8 MAART. Het feestpaleis De Engel in Ichtegem, gistermiddag half een. Er gaat een geroezemoes door het etablissement aan de Oostendse Steenweg. Mannen met petten zetten hun pint verrast neer en kijken vol bewondering in de richting van Greg LeMond, die zich als laatste renner naar de tafel van de officials spoedt om de startlijst te tekenen van de Omloop der Vlaamse Ardennen. “Wat doet LeMond hier?” vraagt de bejaarde ex-coureur Briek Schotte zich hardop af. “Zo'n topper hoort nu toch in Parijs-Nice te zijn?”

In de kroeg aan de overkant van de weg is het nieuws al eerder doorgedrongen. Toch mooi dat LeMond deelneemt, vindt men aan de stamtafel van het café, dat volhangt met foto's van en jubelverhalen over Jules VanHevel, een plaatselijke wielerlegende uit de jaren twintig die eens Parijs-Roubaix won. De aanwezigheid van de Amerikaanse grootheid geeft de afgetakelde semi-klassieker immers weer wat aanzien. LeMond klinkt toch beter dan Patrick Deneut, Erwin Biets, Peter Roes of al die andere mindere goden die om 13.15 uur hun geluk in de wedstrijd gaan beproeven. Alleen de rondborstige kastelein was niet kapot van de vedette. “Halverwege de Omloop”, schampert hij, “passeren de renners Kortrijk, de woonplaats van LeMond. Hij zal daar wel gaan afstappen, want hij bakt er momenteel niks van.”

Huize LeMond, eerder op de dag. Om half elf opent de drievoudige Tourwinnaar de voordeur. Hij oogt nog slaperig. Binnenkomen mag, als het bezoek zich maar niets aantrekt van de rommel, veroorzaakt door de kids, die in verschillende kamers voor de televisie zitten. LeMond wijst naar buiten, naar de (lichte) regen. “Ik wil niet denigrerend doen over de Omloop, maar ik had vandaag aan de start van Parijs-Nice moeten staan”, vertelt hij. “Mijn collega's van GAN zijn daar ook. Ploegleider Roger Legeay heeft me weerhouden. Hij dacht dat ik nog niet klaar was voor die klus. Ik weet niet of hij gelijk had. Gezien mijn matige conditie zou ik in die etappewedstrijd met zijn zware cols in elk geval zeker verschrikkelijk hebben moeten afzien.”

Hij zou vast ook achterop zijn geraakt, realiseert LeMond zich, en waarschijnlijk zijn vernederd, tot ergernis natuurlijk van zijn nieuwe sponsor en zijn supporters. En van de directie van Parijs-Nice. Organisatrice Josette Leulliot vorige week door de telefoon: “Nee, LeMond rijdt niet mee. Ik zit ook niet op hem te wachten. Hij is te dik. Verloor hij vorige maand niet zeven minuten in een rit van de Ronde van Valencia?”

Ondanks dat alles herhaalt LeMond dat hij erbij had moeten zijn in de "koers naar de zon': “Alleen al wegens de kans op warmte. En voor de regelmaat. Op tijd slapen en eten, de masseur en de dokter altijd bij de hand. Nu ga ik tot april een reeks kleinere wedstrijden rijden, in België en Frankrijk. Bijzonder slopend, al dat gereis in je eentje.”

LeMond moet zich behelpen. Maar daar heeft hij ook een beetje om gevraagd. Net als andere jaren was zijn voorbereiding op het seizoen, althans door een Europese bril gezien, bepaald niet ideaal. In de winter vertoefde hij als gewoonlijk in de Verenigde Staten, zijn vaderland. “Ik kan het mijn gezin gewoon niet aandoen het hele jaar in Europa te verblijven”, legt hij uit. Anderhalve maand nam hij naar zijn zeggen volledige rust. Daarna ging hij een dag of tien skiën in Colorado. Vervolgens bleef hij fit door met name op de mountain-bike te rijden.

“Maar intussen”, bekent hij, “heb ik het toch bijzonder druk gehad. Misschien nam ik geestelijk te veel hooi op mijn vork. Dan doel ik op de fietsenhandel, die ik run. Het zijn prachtige frames die ze voor me in Italië ontwerpen, maar oh, wat vreet die zaak veel energie. Zeker nu de vraag naar race-modellen het aanbod overtreft. Ik doe mijn uiterste best het bedrijf kleinschalig te houden, zodat ik me beter op het koersen kan concentreren. Nog twee jaar.”

Begin januari reisde LeMond voor een trainingsstage naar Californië. In plaats van het verwachte mooie weer trof hij er twee weken regen. “Dat is dodelijk”, herinnert hij zich nog. “Claudio Chiappucci heeft iets soortgelijks meegemaakt, heb ik begrepen. Ik had meteen een supergrote achterstand. Als je dan wegens ziekte twee dagen voor de Ronde van de Middellandse Zee ook nog geen oog dicht doet, dan wordt het niks met je in die koers. Nog voor de beruchte Mont Faron ben ik afgestapt. Was ik te zwaar? Van overgewicht was nauwelijks sprake. In de Ronde van Valencia werd ik later naar huis gereden, okee. Dat gebeurde omdat ik last had gehad van griep.”

Vorige week lag LeMond in bed met diarree. “Dat was mijn schuld”, onderbreekt echtgenote Kathy het gesprek, “want ons hele gezin had er last van. Blijkbaar heb ik verkeerde kost op tafel gezet. Mag zeker in een rennersfamilie natuurlijk niet voorkomen.”

Ondanks die tegenslagen is LeMond er rotsvast van overtuigd dat 1993 een goed jaar wordt. “Ik mik aleen op de Tour”, zegt hij, “alles staat in het teken van die ronde. Tevoren rijd ik de Giro, puur als training. Ik ben geen kannibaal als Eddy Merckx, ik moet selecteren.”

De laatste twee seizoenen ging het met LeMond mis in la Grande Boucle. “In 1992”, weet hij nog, “waren er goede verklaringen voor mijn nederlaag. Ik reed tè veel in de voorbereiding. Liefst 85 koersdagen stonden op mijn programma. En ik ging in de lente twee maal naar de States voor een wedstrijd in Minneapolis en de Tour du Pont. Met telkens een zware jet-lag als gevolg. Doe ik dus niet meer.”

De aanloop naar de Tour bestaat voor LeMond nu uit 65 wedstrijddagen. Voor het eerst sinds 1986, toen hij zijn eerste Tourzege behaalde, blijft hij tot september steeds in Europa. Hij wil Miguel Indurain, tweevoudig Tourwinnaar, aanvallen. “Niemand is onverslaanbaar”, luidt het devies van de Amerikaan. “In 1986 begon Bernard Hinault ijzersterk aan de ronde. Die kan niks meer gebeuren, zei iedereen. Toch ging hij het schip in, werd hij in de slotweek door mij gebroken. Indurain is ook maar een mens. Vorig jaar kreeg hij naar Sestrières de hulp van Gianni Bugno, toen hij in de problemen zat. Die Italiaan reikte hem de hand, op het moment dat Chiappucci in die bergen fel attaqueerde.”

LeMond oogt gedreven en fanatiek. Negatieve voorspellingen ten spijt houdt de kopman van GAN zich later goed staande in de Omloop der Vlaamse Ardennen. Hij eindigt als 48ste. In de laatste plaatselijke ronde van Ichtegem meldt de speaker zelfs dat de Amerikaan zeer actief zijn steentje heeft bijgedragen in de achtervolging op de leiders, van wie de Belg Eeckhout ten slotte triomfeert. De opdringerige, nieuwsgierige toeschouwers krijgen dan ook een zelfverzekerde grijns en een opgestoken duim te zien als hij zich in zijn auto opfrist alvorens zich met vrouw en kroost huiswaarts te begeven. Op een steenworp van feestpaleis De Engel vindt de kampioen dat hij nog lang niet versleten is.