Levenskunst

Dat in popvideo's niet de werkelijkheid maar de verbeelding aan de macht is, lijkt een overbodige bewering. Peter Gabriel is niet echt begroeid met champignons en Michael Jackson is niet uiteengevallen, althans niet tot goudstof.

MTV is geen CNN, dat is duidelijk.

Toch twijfel ik sinds een paar dagen aan deze zekerheid. Het gebeurde in St. Paul, de oostelijke van de Twin Cities, die als yin en yang tegen elkaar aanliggen, aan weerszijden van de Mississippi. Volgens Frommer's Cityguide bevindt zich daar “het grootste overdekte park ter wereld”, Town Square Park. Het bleek een onafzienbaar overdekt winkelcentrum, waar - dit valt niet te ontkennen - op de derde verdieping iets meer plantenbakken stonden dan in de meeste overdekte winkelcentra.

Op zoek naar vertroosting stuitten we op een deur genaamd "The Heartthrob Café', en gingen naar binnen. De ruimte was afgezet met slingerende neonbuizen, gewelfde kunststof panelen en blinkend aluminium. Achter een golvende, bont verlichte bar stonden grote soda-, popcorn- en milkshake-machines op volle toeren te draaien. Er klonk jaren-vijftig Rock & Roll.

Follow me, zei de in jaren-vijftigstijl uitgedoste receptioniste. Als een kogel in een flipperkast schoot ze achter haar lessenaartje vandaan en verdween in de verte, op rolschaatsen - zoals trouwens het voltallige personeel. Terwijl we het meisje op haar slingertraject probeerden bij te houden, zoefden links en rechts geruisloos serveersters voorbij, bladen met buitenmodel milkshakes balancerend boven hun hoofd. Met een feiloze draai-stop arriveerden ze bij hun tafels, serveerden, en gleden weer door. Een serveerster leverde rietjes af door ze in het voorbijrijden, zonder te remmen, precies in de klaarstaande glazen te mikken. De klanten keken elkaar verbijsterd aan.

Er was een aandoenlijke, veel te dikke jongen die de tafels afruimde en tegelijk oplette dat de rijbanen tussen de tafels vrij van obstakels bleven. Zodra ergens iets gemorst werd schoot hij erop af met een lapje. Rechts naast ons zaten een vader en moeder, drie kinderen en twee grootouders. Alle zeven waren ze identiek gekleed: spijkerbroek, gympies en roze sweatshirts. Links zaten een jongen en meisje die zo uit Grease gestapt leken: hij beet in een hamburger ter grootte van een rugbybal, zij lepelde een banana-split van al even onwaarschijnlijke afmetingen.

De muziek ging harder en ineens stonden vijf of zes van de obers in formatie verspreid door de ruimte exact synchroon te dansen. Do the ma-ma-ma-ma-mash-potato! De jongen en het meisje naast ons sprongen op tafel en volgden hun voorbeeld. Elders gebeurde hetzelfde. Drie vrouwen van middelbare leeftijd klommen op tafel en begonnen te dansen. Kom op! riepen ze naar hun mannen, maar die doken met een rood hoofd in hun bord.

Aan de tafel van familie Sweatshirt ontstond inmiddels enige beroering. Oma Sweat, zo te zien toch zeker in de zeventig, was gaan staan op haar bankje en wilde de overstap naar de tafel maken. Mum, don't! riep haar dochter, maar oma hoorde alleen nog muziek en toen ze even later stevig met beide voeten tussen de malt-glazen en shake-bekers stond, bleek ze nog precies te weten hoe je de boogaloo doet. Whooow! riep ze, klapwiekend met haar ellebogen, shake it shake it shake it shake it baby! Intussen bleef de verstrekking van eetwaren doorgaan, zodat er ook nog af en toe een ober met een blad boven zijn hoofd door het beeld rolde.

We zaten midden in een videoclip.

En dan komt nu de dikke zwarte politieman binnen die een kunstje met zijn wapenstok kan, dacht ik, en op dat moment ging de deur open. Daar was-ie!

Sindsdien twijfel ik dus. Worden die clips misschien opgenomen op plaatsen waar ik nooit kom? Hebben rechters écht elektrische gitaren onder hun toga? Hoe dan ook, op 27 februari 1993 klom in St. Paul, Minnesota, Amerika een heus grijs omaatje op een echte tafel om een onvervalste boogaloo te doen.

Doet ze dat nu omdat ze het aldoor op MTV ziet, of andersom, vroeg ik me af. En nog steeds, eigenlijk.