Fysieke strijd tussen de seksen in Frans boulevardstuk "Niet vergeten'; Wie is hier eigenlijk de bedrieger?

Voorstelling: Niet vergeten van Jean-Claude Carrière. Vertaling: Dolf Verspoor. Regie: Jules Noyons. Spel: Ottolien Boeschoten en Jouke Kruyer. Decor: Manda Bakker. Gezien: 5/3 Toneelschuur, Haarlem. Aldaar nog te zien van 9 t/m 13/3.

In de bovenzaal van de Haarlemse Toneelschuur is de tribune verwijderd. Het publiek zit in een carré om de speelvloer heen, die nu meer weg heeft van een boksring; het ontbreekt er nog maar aan dat er een scheidsrechter klaarstaat.

Van de eeuwige strijd tussen de seksen maakte Jean-Claude Carrière, scenarioschrijver voor films als The unbearable lightness of being en Le charme discret de la bourgeoisie, een toneelstuk dat oogt als een wedstrijd tussen een acteur en een actrice. Niet vergeten is een typisch Frans boulevardstuk uit de jaren zestig, met geestig bedoelde dialogen, dankbare rollen en hilarische wendingen. Van zo'n stuk mag je niet al te veel diepgang verlangen; voorop staat immers de slagvaardigheid van de spelers.

Eerst denk je dat Suzanne, het vrouwelijke personage, de wedstrijd wint. Deze raadselachtige vreemdelinge wandelt op een dag doodleuk het flatje van de vrijgezel Jean-Jacques binnen, die er niet in slaagt de indringster te verjagen. Door haar toedoen slaat opeens de chaos toe, op zijn werk en in zijn liefdesleven. Net als zijn illustere voorganger Don Juan houdt Jean-Jacques een catalogus bij waarin hij heel secuur haarkleur, leeftijd en gewicht van elke nieuwe verovering noteert. Maar Suzanne wijst hem fijntjes op de gebreken van zijn systeem: hoe registreert hij bijvoorbeeld een vrouw die haar naam niet noemt? Zijn catalogus, bedoeld als geheugensteuntje, blijkt eerder een vergeetboek, waarin de liefde tot een paar belachelijke wapenfeiten wordt gereduceerd. Volkomen van zijn stuk gebracht onderwerpt Jean-Jacques zich aan Suzannes wil en op het laatst heeft zij de flat voor zich alleen, terwijl hij met een koffer in de hand vertrekt.

Toch blijft de toeschouwer, net als Suzanne, in opperste verwarring achter. Zou je Jean-Jacques niet evengoed de winnaar kunnen noemen omdat hij Suzanne heeft laten zitten? Kennen die twee elkaar al van vroeger of niet? Wie is hier nu eigenlijk de bedrieger en wie de bedrogene? De meeste vragen die het stuk oproept zijn, het viel niet anders te verwachten, van nogal triviale aard. Niet vergeten geeft maar weinig inzicht in "het spel van verlangen, verleiding en macht', zoals Jules Noyons de inhoud van het stuk omschrijft. Het is echter wel een verdienste van deze 32-jarige regisseur dat hij van Carrières smakeloze tekst niettemin zo'n smaakvol en verantwoord geheel wist te maken. Dat is in de eerste plaats te danken aan het uitgekiende toneelbeeld: in de grote kale ruimte kunnen de man en de vrouw hun machtsstrijd ook fysiek naar hartelust uitleven en hun gedraaf van het ene uiteinde van de zaal naar het andere is voor het publiek net zo vermoeiend als voor henzelf.

Een bed in de vorm van een trampoline accentueerde het gymnastische karakter van deze voorstelling, waarin de op de loer liggende verveling steeds weer verdreven werd door het sprankelende spel van Suzanne-vertolkster Ottolien Boeschoten en het wat melancholiekere tegenspel van Jouke Kruyer.