RUSLAND-OEKRAÏNE

In het artikel "Rusland- Oekraïne: scheiden doet lijden' (NRC Handelsblad, 26 februari) van correspondent Hubert Smeets, wordt vermeld: “Wat de Oekraïne zelf heeft aan energiebronnen (kolen- en kerncentrales) is niet betrouwbaar.”

De belangrijkste bron van energie voor de Oekraïne is de Dnjepr. Langs deze rivier staan een aantal kolossale waterkrachtwerken, die de elektrische stroombehoefte levert voor een goed deel van het Europese deel van deze republieken. Dit zijn uiterst moderne waterkrachtwerken met een hoge graad van betrouwbaarheid. Ze werden deels aangelegd met Amerikaanse hulp. Een deel van de machines is geleverd door General Electric, in latere tijd aangevuld door Oekraïnse machines, in de Oekraïne - onder licentie - gebouwd.

De fabrieken voor de vervaardiging van zware machines (maar ook voor de auto-industrie) zijn uiterst modern en het vakmanschap is goed.

Maar ook het theoretische gedeelte (universiteiten en research- en ontwikkelings-instituten) lagen in 1989 decennia voor op die in Moskou en Leningrad, op heel het "huidige Rusland'. De modernste berekeningsmethodieken, die in de VS en Europa worden gebruikt, worden ook in de Oekraïne toegepast, terwijl men in Rusland deze "wielen' zelf nog tracht uit te vinden. Dit, ondanks het bestaan van een overkoepelend technologisch research en ontwikkeling-coördinerend lichaam.

Los van de technologie en haar toepassingen, waar de Oekraïne ver vooruit is in vergelijking met Rusland, valt ogenblikkelijk op dat ook de algemene welvaart aldaar, hoger is dan in Rusland. Het was voor ons een openbaring, we waanden ons na een lange reis weer enigszins in de "ons bekende wereld'. Ook het gegeven: “Meer dan de helft van de olie en zeventig procent van het gas moet uit Rusland geïmporteerd worden, kan hooguit betekenen, dat de import via Rusland uit het Aziatische deel komt. Geeft dan wel een strategische afhankelijkheid aan, maar niet een verschil in economische rijkdom tussen de twee landen.