Knoop

Aflevering 295. Nog maar twaalf. Het jaar dat voor deze rubriek was afgesproken zit er bijna op. Vergelijk het met een rit uit de Alpen naar huis - het gevoel van bevrijding op Oudenrijn. We hebben het weer gehaald!

Natuurlijk, ze waren niet allemaal even goed, deze stukjes. Maar ze waren ook niet allemaal even slecht en hoe ze ook waren, ze waren er. Wat je doet beseffen dat er een heel jaar lang niets is gebeurd. Want er valt genoeg te bedenken wat het schrijven van deze stukjes onmogelijk had gemaakt.

Weinig hoofdpijn en maar anderhalve dag verkouden. We zijn niet gaan scheiden. Jan is van school gestuurd, Daan heeft zijn hand gebroken, verder geen ongelukken. Er is niemand dood. Dat kan vast niet iedereen me nazeggen.

Ondertussen heeft de hoofdredactie gevraagd of ik nog een tijdje wil doorgaan. Dat was aardig van de hoofdredactie. En dan begin je zaken af te wegen, eindeloze rijen voors en tegens, die ook nog eens regelmatig van plaats verwisselen. Tenslotte hak je de knoop door, je neemt het besluit dat je meteen al had willen nemen. Ik heb het idee dat deze rubriek nog lang niet is uitgewoed. Nieuwe afspraken, goede bedoelingen, blije gezichten. En dan komt de angst. Zal er weer een heel jaar niets gebeuren? Alleen het uitspreken van de gedachte al. Wie weet wat je over jezelf afroept.