Eeuwig leven voor knuffel in illusie van rode pluche

Voorstelling: Het Fluwelen Konijn, door Het Speeltheater, vanaf 5 jaar. Tekst naar Margery Williams: Saskia Janse. Regie: Pieter Vrijman. Spel en poppen: Marijke Meyer, Saskia Janse. Gezien: 27/2 in Amsterdam. Informatie: 02993-72190.

Wie tegenwoordig naar het jeugdtheater gaat, krijgt nauwelijks meer de kans om vóór de voorstelling begint in een staat van verwachtingsvolle opwinding te raken. Om te beginnen moet je steevast tot één minuut voor aanvang in de rij staan, wat niet het gevoel geeft dat je welkom bent. Daarna schuif je aan op banken in een vaak te grote zaal met het licht vol aan en het decor betekenisloos zichtbaar. De magie van openzwaaiende gordijnen is lang verleden tijd.

Hoe anders vergaat het degene die Het Fluwelen Konijn van Het Speeltheater uit Warder bezoekt. Een oude bibliobus is omgebouwd tot minischouwburg, compleet met pilaren, kroonluchtertjes en een lijsttoneel met voetlicht. De zitplaatsen zijn wel dermate miniscuul dat ze alleen geschikt lijken voor de kleinste maat vaders en moeders. Onder een baldakijn neemt een portier met tressen en hoge hoed de jassen aan en betreur je het, je zondagse jurk niet te hebben aangetrokken.

Zodra de deur dicht gaat, voelt het publiek zich opgenomen in een rood pluchen illusie. Er wordt een klassieke poppenkastvoorstelling gespeeld door twee onzichtbare dames die met een groot aantal zorgvuldig gemaakte popjes een ouderwets verhaal opvoeren. Dat is gebaseerd op Margery Williams' dierbare boekje The Velveteen Rabbit (1922). De mooiste toekomst die er voor een lappen beest is weggelegd is om echt te worden. Het Fluwelen Konijn leert dat dit niet, zoals bij het mechanisch speelgoed, te maken heeft met iets zoemends in je binnenste of een sleutel in je rug, maar dat het gebeurt als een kind zo lang van je houdt dat je geheel kaal geknuffeld bent.

De Andersen-achtige geschiedenis heeft een hoog zieligheidsgehalte. In de voorstelling wordt dat nog versterkt door wel erg veel gevoelig spelende violen en door de toevoeging van een tamelijk overbodig soort zwavelstokken-meisje dat het konijn zo vreselijk graag wil hebben, terwijl het onder de kerstboom van een verwend, rijk jongetje terecht komt. Een goed tegenwicht voor de soms al te dikke sentimenten wordt gevormd door de nuchtere man die in een zijloge als verteller optreedt. Met zijn komische en emotioneel reagerende hondje lijkt hij gemodelleerd naar John Hurt uit de prachtige televisieserie The Storyteller. Een van de mooiste momenten is wanneer de hond zich zo door het verhaal laat meeslepen dat hij even met een witte tutu om zijn dikke buik de Bühne opzweeft. Hij is als het publiek dat zich door ruisende japonnen, feeënvleugels en langs het raam jagende sneeuwvlokken laat meevoeren en één wordt met het verhaal. Dat is niet het gewenste model voor het moderne jeugdtoneel, maar wat heerlijk om het als beginnend theaterbezoeker een keer zo mee te maken.