Büch op zoek naar het noordelijkste puntje van Canada

De Wereld van Boudewijn Büch, zaterdag, Ned. 3, 23.19-23.50u.

Een paar jaar geleden was op televisie een schitterende Amerikaanse documentaire te zien over de Northern Games - een soort Olympische Spelen voor Innuits zoals Eskimo's zichzelf bij voorkeur noemen. Alle onderdelen op deze jaarlijkse spelen hebben te maken het traditionele Innuit-leven. Wie vilt het snelst een zeehond of bisamrat, wie plukt het snelst een eend en wie trapt het hoogst met twee aaneengesloten voeten - kennelijk een sportief tijdverdrijf onder oude Innuits. Wat die Amerikaanse documentaire zo indrukwekkend maakte, was de bewondering waarmee vooral jonge deelnemers aan de spelen spraken over hun verre voorouders. Zij sprongen nu dan wel zoveel centimeter, maar dat was eigenlijk niets vergeleken bij de tijd dat de Innuits nog een sterk volk waren, met een eigen cultuur, niet gecorrumpeerd door Westerse invloeden.

Ook in De Wereld van Boudewijn Büch spelen de Northern Games een rol. Maar de diepgang uit die Amerikaanse documentaire ontbreekt hier geheel. Hoewel Büch het een en ander van de spelen laat zien en wat langer stilstaat bij het onderdeel “zeehondje villen” (“Je kunt je natuurlijk afvragen, kan dit allemaal wel? ....Nou, natuurlijk kan dat!”), dienen de beelden slechts als achtergrond. Büch is dan ook voor een ander doel naar het verre noorden gereisd: hij wil het noordelijkste puntje van Canada bereiken.

Tot zijn grote chagrijn slaagt hij daar niet in. Doordat het weer omslaat belt de piloot af en de weg blijkt zo'n honderd kilometer van de kust te stoppen. Büch wil graag nog een eindje met de auto het landschap inrijden - om nog ietsje noordelijker te komen - maar zijn reisgenoten weten hem hiervan te weerhouden. Het terrein is te ruig. Terwijl de camera inzoomt op het desolate landschap, hoort de kijker Elvis Presley “Oh I am so lonely” zingen - een montage die Büch ten voeten uit tekent.

Het leukste moment in deze aflevering is het bezoek dat Büch brengt aan de Polar Bookshop - een rijkgesorteerde winkel met een grote afdeling landkaarten in een plaatsje met slechts drieduizend inwoners. “Because I like books”, verklaart de eigenaar desgevraagd zijn bevlieging. Ook bij Büch straalt de liefde voor landkaarten er van af.

Buch voorziet de beelden slechts spaarzaam van commentaar. Soms een beetje te spaarzaam. Zo komt vrij uitvoerig een meisje in beeld dat kennelijk aan iets bijzonders knabbelt. Het zal wel een lapje gestoomde walvishuid zijn, maar daar moet de kijker naar gissen.