The House of Eliott: kostuumdrama met prachtige hoeden

The House of Eliott, Ned.1, 21.58-22.52u.

“Trousers today, Lord knows what tomorrow,” luidt de geschokte reactie van tante Lydia als ze hoort dat de jonge Evangeline in huis een broek draagt. Het jaar is 1920 en vóór het decennium voorbij is, staan tante nog veel meer verschrikkingen te wachten. In de BBC-dramaserie The House of Eliott, die de KRO vanaf vanavond in twaalf delen uitzendt, groeien Evangeline en haar twaalf jaar oudere zuster Beatrice uit van naïeve huismusjes tot oprichtsters van een eigen modehuis.

Het verhaal, afkomstig van de bedenkers van De familie Bellamy, begint op de begrafenis van vader Eliott, een scène die meteen het niveau aangeeft van wat volgt. Prachtige paarden en in zwart gehulde koetsen brengen de rouwenden naar het kerkhof. Op verzoek van vader, die een rijke vrek schijnt te zijn geweest, verloopt alles eenvoudig. “One owes it to other people to make a splash,”snuift tante als venijnig commentaar.

Binnen twintig minuten zitten alle belangrijke verhaallijnen op hun plaats en zijn de hoofdfiguren geschetst. Vader was rijk, maar om onduidelijke redenen erven zijn dochters alleen maar schulden. Ze worden gedwongen om werk te zoeken. Dat is moeilijk omdat de Wereldoorlog net voorbij is en, zoals Beatrice zegt: “There's not much work around now the men are back”. Aan het eind van de eerste aflevering heeft ze een baan gevonden bij een fotograaf. Tegen het eind van aflevering twee is iedere zuster afzonderlijk achter een deel van het geheim van hun vader gekomen en zijn op een feest de zaden gezaaid van wat tot hun eigen modehuis uit zal groeien.

Zoals in eerdere Engelse kostuumdrama's is er zeer gedetailleerd onderzoek gepleegd. Er komen prachtige woorden uit de jaren twintig in voor, die niemand nu meer in de mond neemt: cads voor schoften, gaspers voor sigaretten, gel met een harde g voor meisje. Op de party wagen de feestvierders zich aan "nieuwe' dansen als de Twinkle. Bij de kostuums zijn vooral de hoeden om een moord voor te doen! En onder die hoeden doen Stella Gonet en Louise Lombard als de zusters en Barbara Jefford als tante degelijk hun werk. Dat geldt overigens voor alle rollen.

The House of Eliott speelt zich af in Londen, maar werd op lokatie opgenomen in de West Country van Engeland, waar de sfeer van de hoofdstad in de jaren twintig nog terug te vinden is. Toch zullen de makers goed moeten hebben opgelet: er is geen gele streep op de wegen te bekennen en het straatmeubilair klopt in alle details, tot aan de afbladderende affiches toe.

Er is ook goed gekeken naar de sociale omstandigheden: de dialogen verwijzen naar gebeurtenissen uit die dagen, en een vriendin brengt de zusters zowel op de hoogte van het feminisme als het lot van de armen. Dat hier eigenlijk sprake is van "soap' op hoog niveau, wordt bewezen als Evangeline een arme vrouw ontdekt, die exquis borduurwerk kan verrichten. In de tweede aflevering woont ze nog in een krot, maar ik wil wedden dat ze binnenkort met haar gezin naar een gezondere omgeving kan verhuizen.