Speelplezier Morrison blijkt nog niet getaand

Concert: Van Morrison. Gehoord: 4/3 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 5/3 Paradiso, Amsterdam; 6/3 MECC, Maastricht; 7/3 Noorderlicht, Tilburg; 8/3 Doelen, Rotterdam.

De muziek van Van Morrison klinkt comfortabel, warm en verzorgd. Des te erger is het als hij gestoord wordt door geluidsproblemen, zoals gisteravond bij het eerste optreden van zijn Nederlandse tournee in Utrecht. Het kraakte en piepte en de negen instrumenten van Morrison en zijn bandleden, waar eigenlijk alleen het orgel en de drums goed van te onderscheiden waren, vormden tezamen geen geheel.

Tussen de nummers door werd druk overlegd en gaandeweg verbeterde de weergave, maar het was pas na anderhalf uur dat de band zich kon toeleggen op echt spèlen. De toch als nors bekend staande Ierse Morrison was er niet door geraakt. Hoe beter het ging klinken, hoe vriendelijker hij zijn bandleden stond toe te lachen en aan te moedigen. Zijn na 25 jaar nog niet tanende speelplezier bleek ook uit de keuze voor een aantal covers, die hij met verve bracht: Be-bop-a-lula, Cold Sweat en Midnight Hour.

Van Morrison speelt zowel jazz als rhythm & blues, gospel en funk. In zijn muzikale interpretaties valt het Hammond-orgel op, dat in de solo's de plaats van de gitaar heeft overgenomen. Het diepe "ademende' geluid van dit instrument geeft zijn muziek, door de associatie met de kerk, een gewijde klank. De drie schetterende blazers, waaronder de legendarische Pee Wee Ellis, die Morrison er ook bij heeft maken het dan weer profaner.

De kleine man met de enorme zonnebril zelf zingt alsof hij het ter plekke bedenkt. Improviserend met zijn stem in een kwakende dialoog met de blazers, ironisch of met krachtige uithalen zingt hij zijn teksten, die de laatste jaren vaak over de Heer en de Verlossing gaan.

De band raakte pas op gang tegen het einde van het concert. De bekende songs waren voor de toegift bewaard, zoals Brown Eyed Girl en No Guru, No Method, No Teacher. Tijdens een op fluistertoon gespeeld intermezzo in dat nummer konden een paar mensen in het publiek hun lachen niet inhouden. De drie blazers keken als één man om naar zo'n verstoring van de grote meester.