Nalatig

“Ik ga Zanussi naar huis sturen en dan laat ik Humber halen, een beetje van m'n jongen genieten. Ja toch? Als je weet hoe lang we mekaar niet hebben gezien. Vier jaren. Humber was nog aan de borst toen ik wegging. Hij hield van dat ding en kon er maar niet vanaf raken al was hij bijna twee jaar. Het was wreed voor me om hem achter te laten. Echt wel! Ik hield vreselijk van dat kind en had hem al lang willen laten halen, maar voor dat je hier gesetteld bent... En toen raakte ik in verwachting van Zanussi.

Humber is nu bijna zes jaar. Het moet een beer van een vent zijn geworden. Aardje naar z'n vaartje. Dat was een kanjer hoor, Floyd, sprekend Marvin Gaye.

Aan Humber heb je geen kind. Dat heb ik tenminste van horen zeggen. Hij is het tegendeel van missie vrijpostig. Zanussi is hyperlastig. Ze hangt de hele tijd aan me. Ik kan niet tegen deze leeftijd. Zolang ze baby's zijn heb ik geen probleem met kinderen. Dan vragen ze niet.

Zanussi vraagt maar, waarom dit, wat dat, waar gaat mama? Wat gaat mama doen. Je moet daar geduld voor hebben. Het zit er bij mij niet in. Zo ben ik niet opgevoed. Ik heb m'n eigen moeder niet eens gekend.

En dan dat willen. Ik wil geen jurk aan. Ik wil niet slapen. Ik wil met mama mee. M'n handen jeuken soms. Ze praat maar raak. Thuis zal ze wel anders piepen. Daar heerst de wet "kinderen die willen krijgen op hun billen'.

Stel je voor dat ik vroeger bij m'n tante, waar ik als kind bleef, het lef zou hebben gehad te zeggen: "Ik wil'. Doei! Tantes handen zaten los. Bij het minste of geringste kon je een mep verwachten. Ze zou korte metten met me maken. Ik zou misschien niet direct een tand verliezen maar toch wel een paar dagen rondlopen met een lip als een open roos. Zij heeft me verzorgd van m'n tweede jaar af. Mijn moeder kon me niet hebben. Vandaar. Zij schijnt indertijd naar Guyana te zijn vertrokken.

Op m'n zestiende werd ik zwanger van Humber. Mijn tante was woedend op me, maar ze heeft me niets gedaan. Ze kon ook niets doen want ik was al vijf maanden in verwachting toen ze erachter kwam. Ze dacht eerst dat ik last had van wurmen en gaf me zoveel seneblad en olie ki'napolie te drinken dat ik kilo's afviel van het afgaan. Alleen die buik werd groter en groter.

Ik had me voorgenomen mijn kinderen nooit te slaan. Uit ervaring weet ik hoe vernederend het kan zijn om links en rechts gemept te worden of gezweept. Als ik aan het woord tamarindezweep denk dan lopen de rillingen nu nog over mijn rug.

Hier in Holland behandelen ze kinderen als gelijken. Wij zijn dat niet gewend. Bij ons heb je een gezegde: "Wie met kinderen naar bed gaat wordt door kinderen beplast.'

Ik zoek iemand die Zanussi voor me naar huis kan brengen. Het is ook goed voor d'r roots. Laatst toen ik kinderbijslag kreeg heb ik een te gek mooie jurk voor d'r gekocht en een paar lakschoenen om thuis te gaan pronken. Mijn halfzuster zou haar wel willen hebben. Ze heeft vijf jongens en wil dolgraag een kleine meid. Als iemand haar voor me mee kan nemen heb ik mijn handen vrij tot Humber komt.

Wat ik m'n zuster kwalijk neem is dat ze nooit de moeite heeft genomen om een foto van Humber voor me te sturen. Die mensen zijn thuis zo nalatig.''