EUTHANASIE (1)

De reactie van mgr. Sgreccia en van de Osservatore Romano op de euthanasiewet moge rauw zijn geformuleerd, de essentie ervan is niet een vergelijking met Hitler-Duitsland. Deze is veeleer de waarschuwing voor een "cultuur van de dood', waarvan onder anderen gehandicapte baby's en geestelijk gehandicapten het slachtoffer dreigen te worden.

De discussie hierover lijkt aan deze essentie voorbij te gaan. Die dreigt te verzanden in de vraag wie de zwarte piet toegeschoven moet krijgen omdat het Vaticaan onvoldoende of onjuist geïnformeerd zou zijn. Dat laatste lijkt mij echter een wat onnozele veronderstelling. Is het niet veeleer zo dat de rauwe aanpak van mgr. Sgreccia en de Osservatore de enig mogelijk is om de media te doordringen van de ernst van de zaak?

Uit recente jurisprudentie kan worden opgemaakt dat de dreiging van een cultuur van de dood niet denkbeeldig is: een verzoek van een verpleegster om door adoptie het leven te redden van een door de ouders niet gewenste gehandicapte baby werd "gehonoreerd' met een ernstige berisping van de ziekenhuisleiding wegens vermeende schending van het beroepsgeheim. De baby werd door middel van een infuus gedood.