Dick Advocaat

Dick Advocaat. Ziedaar een man met wie ik vrij veel op heb. Maar waarom eigenlijk? Omdat ik hem jaren geleden over het zeer Haagse Zuiderpark heb zien draven, waarbij hij nooit het kopje liet hangen? Ja, ook daarom. Hij was als speler geen genie. Eerder een werkpaard. Een voetballer met de longen van een brouwerspaard. Een teamspeler, bereid om tot de bodem te gaan voor zijn elftal. Maar de echte reden van mijn waardering voor Advocaat ligt gevoelsmatig. Hij is een pure liefhebber. Onlangs meldde hij in een interview dat hij in het buitenland altijd stadions gaat bekijken. Let wel: lege stadions. Ze liggen er voor buitenstaanders negatief bij. Geen levend wezen op het groene gras en geen mens op de tribunes. Op het oog een lege huls, pas interessant als de artiesten het terrein in bezit nemen en het volk in afwachting is van hetgeen te gebeuren staat.

Zo werkt het niet bij Dick Advocaat. In principe is bij hem elke stadion mooi en dus een bezichtiging waard, desnoods om acht uur in de morgen. Want op die plek pleegt het te gebeuren in zijn sport. Ik ben net zo gek als Dickie. Mijn naaste familie heb ik in de loop van vele jaren meermalen tot verbijstering gebracht door op zeer ongelegen momenten van de rechte weg af te wijken om - middenin de vakantie - ergens in Malaga of Elche over een hek te klimmen, teneinde over een lege grasmat te wandelen, het mijmerend oog in de verte starend, aangezien Puskas of Di Stefano hier ooit een daverende goal hadden gescoord. Twee gestoorden, Advocaat en Kuiphof.

Maar maakt het de eerste tot een succesvol trainer, tot een geslaagde coach? Nee, maar het helpt. Voetballers merken of coaches geldjagers zijn of bezetenen van het spelletje. Advocaat zit dus op dat punt gebeiteld. Vandaar dat hij het onlangs aandurfde te zeggen dat hij de indruk heeft dat de internationals “een stapje harder lopen voor mij”. Dat presteerden ze ooit eveneens voor die Tsjech dr. Frantisek Fadrhonc, een emotioneel geladen coach van onder meer de Go Ahead Eagles en het Nederlands elftal. Fadrhonc viel daar Michels vaker om de hals dan “de sphinx” lief was en de spelers trokken zich zijn tips en vermaningen lang niet voor de volle honderd procent aan, maar ze hadden wel sympathie voor de goedhartige bullebak met zijn donderende stem en zijn sentimentele uitbarstingen.

Om hem te plezieren vatten ze een interland in Athene die voornamelijk om des keizers baard ging serieus op. Het werd 5-0 voor Oranje en Fadrhonc beleefde ogenblikken van volmaakt geluk. Of dat tegenwoordig nog mogelijk is blijft de vraag, maar dat een coach pas stimulerend kan werken wanneer hij door de spelersgroep wordt geaccepteerd staat wel vast. Hier ligt een deel van de kracht van Advocaat. Een ander sterk punt is zijn eerlijkheid. Tot nu toe schijnt hij met de spelers in zo groot mogelijke openheid om te gaan. Wie gepasseerd wordt krijgt te horen waarom en wordt niet met vage beloften van wellicht te mogen invallen het bos ingestuurd. Een derde pluspunt van de Hagenaar is zijn eenvoud. Hij is een man die het simpel houdt en vaak is dat terecht. Op zichzelf is voetbal aanzienlijk minder ingewikkeld dan sommigen ons willen doen geloven. Dat geldt zelfs voor de top. Wij willen niet zo ver gaan als Michels, die Ruud Krol in diens eerste wedstrijd voor de keurploeg van Ajax het veld in stuurde met de lakonieke opdracht “maak er maar wat van”. Michels placht trouwens doorgaans heel anders uit te pakken. Maar in de loop der jaren heeft zich een trainerstype ontwikkeld dat de spelers tot de nek toe volstopt met opdrachten en dat achteraf zich verliest in vreemdsoortige uitleggingen.

Hoor je zo'n man praten, dan vraag je je af of je wel naar dezelfde wedstrijd hebt zitten kijken. Zoiets zal bij Dick Advocaat niet vaak gebeuren. Hoewel hij er niet van houdt zijn spelers in het openbaar af te vallen, mijdt hij geheimtaal. Ervan uitgaande dat Nederland de eindronden in 1994 haalt, zou het een goede zaak zijn indien Advocaat ook daar de teugels in handen krijgt. Alleen de kwalificatie verzorgen en dan terugtreden omdat de Messias de affaire overneemt lijkt een slechte zaak. Het mag dan pleiten voor Advocaats bescheidenheid om zonder morren door Cruijff te worden afgelost, maar er zit geen logica in die opzet - ondanks de neiging van sommige sterren om op de man uit Barcelona te gokken. Ooit zie ik Advocaat nog bij een club belanden. Dan kan hij dag en nacht in actie zijn. Dat is wat hij het liefste doet. Maar eerst is hij bezig aan een nationale klus.