Paris rapt en zwaait met een gebalde vuist

Concert: Paris. Gehoord: 28/2 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 1/3 Doornroosje Nijmegen; 2/3 Nighttown Rotterdam; 4/3 Tivoli Utrecht; 5/3 Vera Groningen; 6/3 Effenaar Eindhoven.

Een rap-concert is nog altijd niet veel meer dan een leeg podium met daarop een aantal heen en weer hippende mannen. De muziek komt van een tape of gewoon van de cd en in het beste geval staat er een dj met draaitafels nog wat mee te scratchen. Of zo'n optreden het aanzien waard is hangt af van de podiumpresentatie van de rap-crew, muzikaal valt er niets te bewijzen.

De Amerikaanse rapper Paris heeft voor zijn huidige tour drie extra rappers meegenomen ter verlevendiging van de show. Gisteravond in Paradiso liep Paris, met zijn ijsmuts diep over zijn ogen getrokken, als een gekooide panter te ijsberen terwijl de drie anderen vooral koddig waren. In plaats van een ijsmuts hadden ze iets dat leek op een sok tot op hun wenkbrauwen over het hoofd getrokken en ze onderbraken Paris' serieuze teksten met kreten en opmerkingen als: "Hello Gangsterdam!'.

Als overtuigd aanhanger van de Black Panther-partij heeft Paris een duidelijk politieke boodschap. In boze rhymes ageert hij tegen de "white supremacy', op zijn laatste cd, Sleeping with the Enemy, gepersonifieerd door de toenmalige president Bush. Dat deze cd verscheen toen President Bush de verkiezingen al had verloren maakt een wensdroom als in het nummer Bush Killa enigszins achterhaald. Deze tweede cd viel in het geheel tegen, na zijn onderkoelde maar verontrustende debuut, The Devil made me do it, waarop Paris' lage hese stem, zonder drammerig te zijn rapte tegen de achtergrond van spannende geluiden en sobere beats. De tweede cd kinkt vlak en eentonig. Vreemd is ook dat een van de opvallendste samples van de eerste cd, de funky gitaar-riff uit Break the Grip of Shame, nu opnieuw werd gebruikt voor het nummer Guerrillas in the Mist.

Live worden Paris' opruiende uitlatingen ondersteund door zwaaien van een geheven vuist. Zijn getergde houding is overtuigend en vormde een mooi contrast met de nonchalance van de drie assistent-rappers. Aan het eind van het optreden stond zeker de helft van het grotendeels witte publiek op en neer te springen, met de vuist geheven in de Black Panther-groet.