"Bedrijfsongeval' beslist finale 'Het Volk'

GENT, 1 MAART. Wilfried Nelissen won de Omloop Het Volk, maar ook de naam Frans Suls lag zaterdag op ieders lippen. De motorrijder in dienst van de Belgische televisie speelde in Gent een spectaculaire hoofdrol. Op twee kilometer van het einde verloor hij de contrôle over zijn machine, gleed de renners Viatsjeslav Ekimov en Marc Madiot de berm in en zorgde voor de beslissende breuk in de eerste groep, die langs de Vlaamse Ringvaart nog slechts twee kilometer van de finish was verwijderd.

“Koersvervalsing, ja”, reageerde Suls gisteren. Hij was “enorm geschrokken” van het incident, maar hij had er 's nachts niet van wakker gelegen. De toedracht kon hij zich nog precies herinneren. Zoals de reglementen van de internationale wielerunie voorschrijven reed hij keurig links van de weg, zodat cameraman Jean-Pierre Verbeecke - staand achterop de motor - goed de kans kreeg de coureurs aan de overzijde te filmen. “Er naderde een bocht naar rechts”, vervolgde Suls, “waar die mannen uiteraard hard doorheen wilden. Dus kwamen ze mijn kant op. Ze gaven me steeds minder ruimte. Centimeterwerk in de modder en op afgevallen bladeren. En toen raakte mijn valbeugel (de beschermer van de motor van de machine, red.) plotseling de bovenkant van de stoep. Het voorwiel vloog omhoog. En doordat Verbeecke zich meteen aan mijn schouders vast greep had ik niets meer te zeggen. Met een klap gingen we onderuit en schoven we naar de renners toe.”

Suls en zijn passagier kwamen met de schrik vrij. Ekimov hield schaafwonden over aan zijn tuimeling en klom op zijn fiets nadat hij de motard in het Russisch had vervloekt: zijn kansen op de zege waren weg, terwijl hij juist nog een spetterende demarrage in gedachten had. De voor het Amerikaanse Subaru rijdende Madiot, twee jaar geleden winnaar van Parijs-Roubaix, klauterde wat later overeind. Met lichte rugklachten en verwondingen aan zijn rechterbeen. De Fransman zei aan de meet niet boos te zijn op Suls: “Hij toucheerde het trottoir, gedwongen door ons, renners. Zo simpel lag het. Net als wij deed die Belg óók zijn werk. Je zou van een bedrijfsongeval kunnen spreken.”

Het was niet de eerste keer dat de ervaren Suls in botsing kwam met coureurs. De verwarmingsmonteur uit Heverlee, al drie keer behulpzaam bij de olympische wegwedstrijd en één maal bij de Elfstedentocht, maakte ooit een soortgelijk ongeluk mee in de semi-klassieker de Brabantse Pijl. “Ik meen dat Freddy Maertens toen won”, dacht hij nog te weten. Als Suls zich daarmee niet vergiste dan moet dat het jaar 1976 zijn geweest. “Maertens zat destijds op kop, samen met Eddy Merckx en ene Selleck. Freddy, af en toe “ene zotte”, ging ineens aan mijn motor hangen. Zomaar, voor de lol. Maar ik rekende daar niet op. Pats, daar ging ik. En ik reed die drie coureurs onderuit. Niks ernstigs overigens, ze konden weer gewoon opstappen en doorkoersen. Net als zaterdag dus eigenlijk. Toch was er natuurlijk een groot verschil. Nu gebeurde het aan het einde van de finale. Dat zit me toch niet lekker, nee het had niet mogen passeren.”

De latere triomfator Nelissen ontsnapte bij het incident maar net aan een val. De Vlaamse spurter van de ploeg-Post reed in vierde positie, wankelde even en maakte vervolgens net als Johan Capiot, Johan Museeuw, Gilles Delion en Marc Sergeant (eveneens een werknemer van Post) gebruik van de ontstane verwarring: weg was het vijftal. Op twaalfhonderd meter van plaatste de 22-jarige Belg een onverwachte, succesrijke demarrage en bleef voorts buiten schot. Het was de tweede seizoenzege van Nelissen, die eerder een etappe in de Ruta del Sol op zijn naam schreef.

De Omloop Het Volk telde méér kasseienstroken dan verleden jaar. Ook het aantal te bedwingen heuvels was groter, maar aangezien die hindernissen tamelijk vroeg in de wedstrijd moesten worden genomen, fungeerden ze niet als scherprechters. Er was lang nauwelijks sprake van spektakel. Pas toen de oude Gilbert Duclos-Lassalle - een voorbeeld voor de jeugd - met Nico Verhoeven, Laurent Brochard, Edwig van Hooydonck en Jesper Skibby op 35 kilometer van de eindstreep ontsnapten, nam de spanning toe. De Italiaanse ploeg MG GB maakte de vluchtpoging ongedaan. Opvallend was het daarbij dat Museeuw zich enorm inzette. De onvermoeibare Belgische kampioen offerde zich in de Belgische openingswedstrijd helemaal op voor Mario Cipollini, een Italiaanse sprinter, die door een aanrijding vorige week in eigen land niet eens helemaal fit was.

Desondanks leek de arbeid van Museeuw en de zijnen zijn vruchten af te werpen. Ze brachten Cipollini, de snelste man van het peloton, “in een fauteuil” naar de slotkilometers. De Italiaan kwam niet toe aan de afronding van het karwei. Omdat motard Frans Suls ongewild een spaak in het wiel stak door de finale compleet te ontregelen.