Doktor Murke

Het uitgangspunt is prijzenswaardig: Salman Rushdies recht op schrijven en leven, het recht om te spreken... om te babbelen. Anil Ramdas' verhaal over zijn schooltijd in Suriname en over zijn Duitsjuf is hartverwarmend (Zaterdags Bijvoegsel, 13 februari). Ik zie haar zó voor mij, dwepend met Heinrich Böll en diens Dr. Murke.

Herinneringen hebben de eigenschap te leven van accentverschuivingen. Vermoedelijk hebben de visuele indrukken het hier gewonnen van de auditieve. Zou het haar ècht niet gelukt zijn Anil duidelijk te maken dat Murke maar één enkele geleerde (Bur-Malottke) heeft gesard? Of heeft ze het zwakke zelfstandige naamwoord maar vergeten? Haar interpretatie van Böll was zeker interessant voor een "dwangmatig babbelaar' als hij zegt te zijn.

Ik vrees echter dat Dokter Murke èn Böll nu het slachtoffer geworden zijn van de kwaal die ik de babbelaar Rushdie niet kan verwijten: gebrek aan feitenkennis!