Celliste Gutman bloeit op door de warmte van pianist Lobanov

Concert: Natalia Gutman, cello en Vassili Lobanov, piano. Programma: J.S.Bach, Suite voor cello-solo nr.5.

Lobanov, Pianosonate nr.2. Peter Iljitsj Tsjaikovsky, Chant sans Paroles op.2 nr.3 en Méditation op.72 nr.5 voor piano. Sonates voor cello en piano van Claude Debussy en Alfred Schnittke.

Gehoord: 26/2, Concertgebouw, Amsterdam.

Radio uitzending: 2/3, 20.02 uur.

Toen de Russische celliste Natalja Gutman vorig jaar in Amsterdam in één middag alle sonates van Beethoven speelde, maakte haar spel een weerbarstige en eenvormige indruk. Het recital dat zij gisteravond gaf was afwisselend en rijk aan gebeurtenissen. Terwijl zij ook nu een smetteloze techniek en een strenge, gesloten geaardheid toonde, zat er deze keer achter de piano een musicus met een tegengesteld karakter: de componist-pianist Vassili Lobanov met zijn extraverte, romantische persoonlijkheid. Gutman gaf aanvankelijk in de vijfde solosuite van Bach technisch superieur maar muzikaal wat fantasieloos spel ten beste, maar zij bloeide op door de warmte die Lobanov uitstraalde. Hun dialoog in de sonate van Debussy was van een intensiteit waar de vonken van af spatten, en in Schnittkes sonate, opgedragen aan Gutman, was het gelijktijdige majeur en mineur karakter het duo op het lijf geschreven.

Een extra dimensie kreeg deze avond door de subtiele samenstelling van het programma: als een verhaal in vijf hoofdstukken vormde het één geheel en pas aan het slot van het concert was het verhaal afgerond. Ieder hoofdstuk onderhield een lijntje met wat voorafging. Zo nam Lobanov in zijn pianosonate de draad van Bach op, om vervolgens met een alsmaar dalende sequens in een Steve Reich-achtig gebied te belanden. Lobanovs ontdekkingstocht naar de uitersten aan klankmogelijkheden van de piano, van de diep grommende bassen tot de schel hamerende discant, bleek de zintuigen gescherpt te hebben voor de grillige muziek van Debussy. De exuberante romantiek van Lobanovs Tsjaikovsky-interpretatie, precies in het midden van de avond, werkte als een haard die het hele programma van binnen uit verwarmde.