Column

Tennisballen

Als je na sluitingstijd een paar meier scoort uit een ABN Amro-muurtje moet je ƒ 1,50 betalen, als je vraagt of je voor een bepaald bedrag rood mag staan berekent de bank je sowieso al een paar procenten provisie over het nog niet opgenomen bedrag en trekken dit er alvast vanaf en als je bij gebrek aan pasje op het slimme idee komt om je gewoon ouderwets aan een balie te melden kan je beter een snipperdag opnemen en ik geloof dat je daar ook weer voor betaalt. Via allerlei ingewikkelde buizen gaan er kokertjes met briefjes naar boven waar ze net aan het lunchen zijn. Toch wordt de balie altijd bevolkt door aardige meisjes en jongens aan wie je geen hekel krijgt. Nee het gaat om dat deel dat er net boven zit. Die geven dat vuig verdiende geld namelijk uit. De krijtstreepjes met het hockeyhoofd, het golfkapsel en de bridgelach. De banklul dus. Binnen een biertje staan ze over hun studententijd te brallen en scheppen ze nog even een pianootje van een balkon. Midden in de nacht, straalbezopen, gekke tijd was dat.

“Je kwam niet eens aan studeren toe” en ondertussen denkt de schat dat jij dat niet merkt.

Ooit kreeg ik ruzie (en daar ben ik gek op!) met een drie-delig grijs ABN'ertje en vloekte bij de deur dat ik nooit meer een stap in deze teringbank zou zetten. Stoer meldde ik me bij een drie-delig grijs AMRO'ertje en las twee dagen later in de krant dat de beide bankjes waren gefuseerd.

“Banken geven een paraplu en vragen hem terug als het regent”, zei mijn oude vader al en inmiddels heb ik al heel vaak staan vloeken voor het kogelvrije glas.

Als je zoals ik uit een hockeymilieu komt heb je grote kans dat je ze ook in het weekend tegenkomt. De clubhuizen van alle Gooise, Haagse, Stichtse en andere Wassenaarse verenigingen zijn iedere zondag vergiftigd met de broques dragende, omslag in hun boxershorts hebbende banklulletjes. De tenten puilen uit! Voor mij was dat de reden om op mijn achttiende te stoppen met deze hernia bevorderende buksport.

Toch is het vaak heerlijk om je nog eens tussen de Burberries te mengen. Je hoort de droge sherrietjes vragen om een Chanelletje 5 on the rocks en andersom. Woorden als mieters vallen er nog, maar ook "ouwe lui' scoort er hoog en vergeet in elk geval de golfplu niet. Dat is die veel te grote, twee of nog meerkleurige paraplu die bij duizenden tegelijk opengaan als het op Studio Sport bij HCKZ - HDM gaat regenen. Het blijft een ander slag dan het Glamourlandvolk met hun foute Rolexjes, verkeerde brillen en gespoilerde automobielen. De Gooise teven straktrekkende dokter Molenaar is een uit de hand gelopen keurslager en geen bankierende hockeyer en Harrie Mens zeker niet. Dat is gewoon een makelaar en harder kan je iemand niet uitschelden. De hockeyer behoort tot een volkje dat nu glimlachend dit stukje leest en de buurman ten voeten uit herkent. Ik haat ze niet. Ik heb ze lief. Vroeger smulde ik ook van ze op Het Melkhuisje. Tot Willem Duys daar ook kwam. Toen was het voorbij.

Is er nog een plek waar je de ouderwetse kakker kan treffen? De hockeyers zijn gewinterstopt en volgens mij is het voor golfen te koud. Dus als u dit weekend nog ouderwetse kakkers in het wild wil zien moet u naar Rotterdam. Daar gebeurt het in Lee Towers Palace ofwel sportpaleis Ahoy'. Het ABN AMRO WORLD TENNIS TOURNAMENT. En dan moet je zorgen dat je een beetje in de buurt van de vips komt. Dat is niet echt moeilijk. Als je in je leven één keer rijk getrouwd bent geweest en je kan de dubbele meisjesnaam van je eerste schoonmoeder nog foutloos spellen mag je al naar binnen en dan moet je goed opletten. Let op wat ze zeggen, kakelen, hoe ze gerookte zalm snoepen en zie ook hoe weinig ze betalen. Op de een of andere manier zijn ze altijd de relatie van een relatie van een vrindje of daar weer een relatie van. Of een vrindje. Kijk ook goed naar de ballenmeisjes. Het Benetton druipt eraf. En vergeet de ballenmeisjesmoeders die de ballenmeisjes begeleiden niet. De furieuse blik die schreeuwt hoe trots ze is dat haar dochter ABN Amro-ballenmeisje is.

Zie ook hoe de kakkers lekker in het Promodorp blijven snacken, kijk hoe ze jagen om in de schaduw van een bekende tennisser te komen en dan heb je een probleem. Want die zijn er dus niet. Krajicek heeft zich door een brace zonder ace naar huis laten meppen. Lendl hield het bij voorbaat al voor gezien en Becker begon spontaan te kotsen als hij aan al die parelkettinkjes dacht. Hij moest alleen nog even persoonlijk komen kotsen. Anders geloofden ze hem niet. Bankiers tillen zelf iedereen de hele dag en zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Dus toen Boris even stevig over de ABN Amro-dokter had gevomeerd mocht hij terug naar Monaco. Maar dat alles wat favoriet is allang weg is mag de pret niet drukken. We komen niet voor het tennis, maar voor elkaar.

En zo is het mevrouw Gans de Calkoen de Beaufort, vrouw van een bevriende bankrelatie en hou je maar lekker groot hoor meid.

Een ace is een service ineens, een volley is een bal die de grond niet geraakt heeft en in een keer uit de lucht wordt genomen, de baseline is....

Ach, mevrouw Gans de Calkoen is al weg. Dan zie ik haar donderdagavond wel in het Concertgebouw.

De bank heeft het toernooi er al dubbel en dik uit omdat het Nederlandse volk een weekendje staat te pinnen en volgend jaar is er weer een toernooi. Want wij pinnen wel door.

Ik niet.

Ik pin dit weekend niet.

Uit protest.

Ik ga lekker ponywerpen.