"Scandal Tours': Washingtons schandaal op wielen

“We leven in een krankzinnig land. De ene helft van de mensen lacht zich rot om wat er gebeurt. De andere helft neemt het serieus. Hoe erger de mensen gedesillusioneerd raken, hoe meer ze behoefte hebben om te lachen.” John Simmons, oprichter/directeur/sterspeler van de groep Gross National Product (vrij vertaald: "Brutaal Nationaal Produkt', sinds 1979) en mede-oprichter van Scandal Tours (sinds 1988) - een rondrit van anderhalf uur per bus door Washington D.C. - schuift een stapel kranteknipsels naar me toe over het formica blad van de keukentafel in Silver Springs (Maryland). Een sneeuwwitte husky met groene ogen legt zijn kop op mijn schoot; er speelt een gouwe-ouwe cha-cha-cha in de door skai en glimmend geelkoper overheerste chaos van de huiskamer.

“Washingtons Schandaal op Wielen.” “Onverholen blik op de open riolen van de politiek” “Een schandaal op iedere straathoek.” “Wat een stad!”

Simmons: “Optreden in de bus is een hondebaan, hoor. Als je niet snel de eerste lachers op je hand hebt, wordt het zwoegen - alsof je de haard aanmaakt. Je snel verkleden in het gangpad is ook niets voor teergevoelige personen. We breken elke rit wel één keer bijna onze nek. We zoeken een engel die 340.000 dollar in een speciaal ontworpen bus wil steken.”

Scandal Tours, een idee van acteur Rick London, is internationaal berucht aan het worden. “We zijn zo iets als de Groundlings in Los Angeles, of Second City in Chicago, een politieke Monty Python.” Simmons praat nooit zomaar, hij improviseert. “We komen overal vandaan, maar het staat buiten kijf dat Washington het ideale decor is voor ons bedrijf. Het fantastische is dat je hier altijd nieuw materiaal hebt. Macht, poen en seks heb je overal langs de oevers van de Potomac, en je werkt met topkwaliteit grondstof: de ellende van mensen met wie geen hond meelij heeft. De schandalenbranche is een groeisector hier.”

Simmons had eerlijk gezegd verwacht dat “de Republikeinse oorlogsmachinerie” bij de recente presidentsverkiezingen een meerderheid van stemmen voor Bush zou kopen. Ondanks zijn politieke sympathie voor Clintons program mist Simmons Bush. “Hij was gefundenes Fressen voor ons - met zijn uitglijers, zijn zinsbouw. Elke donderdag komen we bij elkaar om Scandal te herzien. We konden altijd weer nieuwe Bush-ismen toevoegen waardoor het materiaal bleef leven. De manier waarop die man bij voorbeeld een karateklas voor getto-jongeren in Wilmington (Delaware) toesprak... Bush werd gevraagd hoe hij persoonlijk de drugs buiten de deur hield. “Neem mij nou, als president. Het gebeurt niet zo een twee drie dat een of andere drugsfiguur het Witte Huis binnenkomt en met dat spul gaat lopen leuren, nietwaar? Maar ik geef je op een briefje, als het zou gebeuren, dan hoop ik dat ik zou zeggen: "Hee daar, ophoepelen jij! Daar zijn we hier niet van gediend!' ” Simmons, blond, met een hoekig-knap gezicht en met een zwart T-shirt en jeans aan, verandert voor mijn ogen in George Bush. De stem lijkt griezelig echt.

Al jaren is John Simmons, voor $400 plus kosten per optreden, te engageren als Bush-imitator. Er is een uitzending aan hem gewijd op CNN (waar hij werkte in de begintijd van het station, een ervaring waarover hij een filmscript aan het schrijven is - een komisch exposé, uiteraard), en een artikel in het blad People, en hij beweert in New York een George Bush-imitatiewedstrijd te hebben gewonnen. Barbara Bush, Dan en Marilyn Quayle, ja zelfs een dubbelgangertje van Millie (Bush' hond) zijn eveneens te huur “voor foto's, speeches, festiviteiten en fondsenwerving”.

Het Vista Hotel (“waar burgemeester Marion Barry's carrière in rook opging”); het Pentagon (“Waar koop je elders een wc-bril voor een miljard dollar?”); de jachthaven Tidal Basin (waar Congreslid Wilbur Mills en stripteaseuse Fanne Foxe naaktzwommen bij maanlicht); het Watergate-gebouw!; de pied-à-terre van Gary Hart; het appartement van Congreslid Barney Frank (waar diens vriendje Steve Goby vanuit het souterrain een mannenbordeel dreef); het FBI-gebouw (“In de jaren '40 bestreed Hoover de nazi's, in de jaren '50 de commies, in de jaren '60 de Kennedy's.”) - de bezienswaardigheden, bij elkaar zo'n 100, zijn wel merendeels voorspelbaar, maar het tempo zakt geen moment en de stemming stijgt boven verwachting, vooral door de energie van de acteurs - en het vreemde, bijna hysterische geschater van de wel erg lachgrage passagiers.

Op mijn rit - $25 per persoon, $1.000 voor de hele bus - zit ik te midden van de Industriële Club van Florida die in Washington een conferentie houdt. Hoe meer de conferenciers inhakken op alles wat de conferentiegangers, naar hun uiterlijk te oordelen, innig dierbaar moet zijn - van een plechtig gebrachte parodie op de eed van trouw aan de vlag tot Bush (Simmons) die zegt zich te willen inzetten voor een kinder, more gentile Amerika (gentile = "niet-joods', met een woordspeling op gentle, "zachtaardig') - hoe harder ze lachen. Als we halverwege uitstappen bij een onopvallend steegje naast een bruin geschilderde garage, oreert een als seksbom uitgedoste actrice: “Hier werd Gary Harts lot bezegeld toen Donna Rice de achterdeur uitglipte en in één stap op de voorpagina's belandde.”

“Hier, op deze plek?” vraagt een platina-blondine op jaren uit Boca Raton gekleed in de schrille kleuren van de tweede jeugd, vol ontzag. “Zeker weten”, beaamt de actrice, met een gebaar in de richting van een verzakte schutting en twee als door de hemel gezonden copulerende hondjes. “Hier komt de geschiedenis tot leven!”

Hoe het Scandal Tours zal vergaan in het Washington van Clinton - nieuwe onderwerpen, nieuwe slachtoffers - is vooralsnog de vraag. Simmons, als kind van een militair opgegroeid in Europa - “daar hoor je nog eens wat” - zou graag "mijn veld van weleer' nog eens bezoeken. Als ik hem vraag hoe politiek Gross National Product volgens hem nu eigenlijk is, zucht hij. “Ach, wat we doen is toch in de eerste plaats amusement. De First Lady-rubriek in Scandal Tours neemt bij voorbeeld alleen de lievelings-pispaaltjes van het publiek op de hak: Nancy Reagan als ex-presidentsvrouw dus, en niet Barbara Bush. Je hoeft maar één passagier in die bus tegen de haren in te strijken en je kunt inpakken. We doen, zeg maar, ons best om onpartijdig te blijven.” Simmons' glimlach lijkt bij voorbaat te loochenen wat volgt. “Al met al kun je volgens mij zeggen dat wat Scandal Tours laat zien is dat Democraten graag buiten de deur naaien, terwijl Republikeinen graag het land naaien.”

“Zijn er grenzen aan wat jullie als materiaal gebruiken?”

“Geen aids. Dat is te tragisch.”

Washington is zo'n mooie, rijk geschakeerde stad dat de rit alleen al om het uitzicht is aan te bevelen. De bus rijdt, in het seizoen, vijf keer per week vanaf het Hilton-hotel (“waar Hinkley op Reagan schoot”). Maar voor wie niet van groepsreizen houdt, heeft Gross National Product de "Scandal Tour in een doosje' uitgebracht ($12,95 plus belasting, verpakking en verzending) met daarin versnipperde geheime documenten van Oliver North en Fawn Hall, een officiële Scandal Tour-plattegrond, een exclusieve opname van de 18 gewiste minuten op de Watergate-banden en een vijf kwartier durende musicassette met nagespeelde schandalen van George tot George. (Washington wordt genoemd om zijn onvruchtbaarheid: “De vader des vaderlands schoot met losse flodders.” En hij had een levenslange verhouding met zijn buurvrouw, Sally Fairfax, die voor haar reputatie naar Frankrijk verhuisde.)

De doos bevat, volgens het opschrift, “een doe-het-zelf-rondreis door de wandelgangen en de sloppen van de Washingtonse politiek, die u gerieflijk en ongestoord maakt in uw auto, vanuit uw huiskamer of de wc in het Congresgebouw. Als ze bij de FBI van het bestaan van dit pakje wisten, zouden ze waarschijnlijk een waarschuwing doen uitgaan.”