Monumenten

Uw bijzonder interessante artikel over de wijze waarop in ons land met monumenten wordt omgegaan (CS 5-2-1993) negeerde helaas het voor de regio Amsterdam tegenwoordig meest frappante staaltje van ver-nieuw-bouw-restauratie, namelijk de oude kern van de buurgemeente Diemen.

Wat in de nieuwe wijk Diemen-Noord is gepresteerd aan "restauratie', in combinatie met sloop en nieuwbouw, is zeer bijzonder.

Tot voor enige jaren was er een weidegebied tussen de spoorlijn naar het Gooi en het Amsterdam Rijn Kanaal. Hier lag de oorspronkelijke kern van Diemen, anderhalf straatje met authentieke, doch zeer verwaarloosde huisjes, een dichtbegroeide begraafplaats met scheve zerken, en een polderweg met fraaie boerderijtjes uit circa 1870, soms voorzien van aardige houten daklijsten, en van namen als "Buitenlust' en "Eindevreugd'.

Het geheel lag ietwat achteraf van wat men gewoonlijk Diemen noemt, de nieuwbouw bij de rijksstraatweg naar het Gooi.

De dorpskern had nog jaren kunnen sluimeren aan de voet van de nieuwe snelweg A-1 als de gemeente Diemen het poldertje niet had bestemd voor luxe huizen. Het uitbreidingsplan Diemen-Noord (opgeleverd in 1990) vordert inmiddels snel. De kraakpandjes zijn ontdaan van hun bewoners, de oude dorpskern is nagenoeg geheel gesloopt, op het grondgebied zijn waardevolle opgravingen gedaan, en het geheel is hierna "in stijl' herbouwd. Wat zien we nu? Een aantal pseudo-monumenten zonder weerga en een dood-gerestaureerd sfeerloos kerkhof-met-nette-zerken. Het geheel wordt omzoomd door een aantal zogeheten "herenhuizen' in de prijsklasse van een half miljoen, die uiteraard werden aangeprezen met "authentieke bakstenen', "nostalgisch voegwerk' en "landelijke ligging', of woorden van die strekking.

Voor de ware monumentenliefhebber is hier maar één conclusie mogelijk: een monument voor de wansmaak en het gebrek aan historie van de nieuwe middenklassen in Nederland en hun bestuurders.