Ivanisevic zoekt de voorkant van het toneel

ROTTERDAM, 26 FEBR. Goran Ivanisevic verzorgde gisteravond de show die tot dan toe was uitgebleven in het Rotterdamse sportpaleis Ahoy'. Verreweg het grootste deel van het publiek op het personeelsfeestje van ABN Amro weet weinig van tennis en wil het liefst John McEnroe horen uitvallen tegen de stoel-umpire. Ivanisevic kan die rol ook spelen. Hij smeet met zijn racket en slingerde verwensingen over de baan. “Zoals McEnroe”, lachte hij na afloop.

Het is niet eenvoudig te begrijpen waarom Krajicek verliest van de nummer-laag op de wereldranglijst. Onduidelijk blijft waarom Jan Siemerink onderuit gaat tegen een talent uit Denemarken, een land dat al decennia geen speler van formaat meer afleverde. Het is Paul Haarhuis te vergeven dat hij na wat blessureperikelen verliest van een veteraan, die een zeldzame nauwkeurigheid etaleerde. De 31-jarige Zweed Anders Jarryd stond in Rotterdam immers al tweemaal in de finale.

Maar het meest welkom is theater van een artiest. Ivanisevic straalt kracht en energie uit. Met een imponerende lenigheid en souplesse voor zo'n lang lichaam beweegt hij zich over de baan. Hij slaat volop aces - eenvoudige één-dimensionale punten - en zijn zwiepende forehand deed zelfs het tennissende publiek gisteren meermalen zuchten van bewondering en verbazing. Zo'n forehand is nog eens wat anders dan de winnende slag van de clubkampioen. Ivanisevic domineert. Hij wil aanwezig zijn. Als een toneelspeler die de voorkant van het toneel opzoekt, zo benut Ivanisevic tussen de punten door alle hoeken van baan voor zijn wandelingen en strapatsen.

Voor opwinding zorgde gisteravond de tirade tegen de chair umpire Pedro Bravo uit Chili. Na 6-4, 5-7 en een prachtige, gelijkopgaande derde set (6-6), moest de tiebreak de doorslag geven. Beide spelers leverden één maal hun opslag in. Bij 5-5 in de tiebreak sloeg de Kroaat met veel effect een ace met zijn tweede service. Matchbal. De volgende bal van tegenstander Amos Mansdorf uit Israel werd door een lijnrechter uitgegeven, waarna Bravo dat corrigeerde en het punt over liet spelen. Direct discussie van de Kroaat en gejoel van het publiek. Ivanisevic permitteerde het zich de scheidsrechter overhoop te schieten met een denkbeeldig mitrailleursalvo uit zijn racket. Na de winnende klap bij de volgende rally vond hij het nodig de arme Bravo bovendien nog te intimideren met een woeste beweging van zijn lange, tengere lichaam. Als een zwaan die met zijn vleugels wappert. Een hand kreeg Bravo niet.

“Het mag niet”, zei Ivanisevic. “Hij mag absoluut die beslissing van de lijnrechter niet veranderen. Daarvoor was de bal veel te dicht bij de lijn. En was het punt te belangrijk. Het had van beslissende invloed kunnen zijn.” Tijdens de partij, tegen heer Bravo, had hij zich minder diplomatiek uitgedrukt, al wilde hij niet expliciet toegeven wat de bewoordingen waren geweest: “Ga je vader en je moeder maar gedag zeggen. Of zoiets. Het had met familie en moeders te maken.” Moet je daarvoor beboet worden, vroeg de Kroaat zich af. “Ik heb hem toch niet vermoord”.

Ivanisevic, die zijn tweede partij speelde sinds hij in de week voor de Australian Open geblesseerd raakte, was blij met zijn overwinnig op Mansdorf, een subtopper die op zijn retour is. De 27-jarige Israeliër won in 1991 zijn laatste toernooi, versloeg vorig jaar geen enkele maal een topspeler. De cijfers doen vermoeden dat de partij gelijk op ging, maar Mansdorf zag dat anders: “Ik heb vreselijk slecht gespeeld. Ik brak twee maal door zijn service omdat hij vier dubbele fouten sloeg. Maar ik heb op eentje na geen enkel big point gewonnen. Daarom heeft hij over een paar jaar meer geld dan ik.”

Ivanisevic mag eigenlijk helemaal niet spelen in Rotterdam. Zijn dokter heeft het hem verboden, zo vertelde hij. Maar de 21-jarige Kroaat wilde per se. Hij had vorige week in Monte Carlo met zijn trainer Bob Brett een paar dagen op gravel getraind en snakte naar een toernooi. “Ik moest spelen. Ik miste de jongens, de wedstrijden, de atmosfeer.”

Hij begint zin te krijgen in het toernooi. In de eerste ronde mocht hij niet verliezen. “Dat is een jongen die een set van me kan winnen, niet de partij”, zei hij met de instelling van een kampioen over de Spanjaard Roig. De zege op Mansdorf deed hem vervolgens veel genoegen na een gedwongen rustperiode van zes weken omdat hij een middenvoetsbeentje had gebroken. De favoriet voor de toernooizege krijgt de tijd zijn mindere conditie te verbeteren en wint snel aan zelfvertrouwen. Na zijn zege op Roig waarschuwde hij tegen overmoed. Hij had zijn rimte nog niet terug. Na de winst op Mansdorf voelde de nummer vijf van de wereld zich al weer een stuk zekerder. “Hierdoor hoop ik binnenkort weer op mijn oude niveau te spelen.”

Zolang hij speelt, zal hij acteren. “Een schreeuw, een keertje gooien met het racket. Dat hoort erbij. Het niet goed om alles op te kroppen. Het moet er uit, vóór je met een nieuw punt begint.”