BOBBY MOORE 1941-1993; Dé ambassadeur

Bobby Moore, die gisteren op 51-jarige leeftijd aan kanker is overleden, werd algemeen beschouwd als dé ambassadeur van het Engelse voetbal. De aanvoerder van het Engelse elftal, dat in 1966 wereldkampioen werd, overleed thuis bij vrouw en drie kinderen. Hij was met 109 wedstrijden record-international en droeg vier wedstrijden vaker het nationale tricot dan Billy Wright. Moore maakte pas 10 dagen geleden bekend dat hij ongeneeslijk ziek was en dat zijn ziekte fysiek grote problemen begon te veroorzaken. Daarvoor had hij nog commentaar gegeven bij de WK-kwalificatiewedstrijd tussen Engeland en San Marino.

De gentleman-voetballer kwam 109 keer voor het nationale elftal uit. In de internationale voetballerij genoot hij groot aanzien. In Engeland werd hij vergeleken met Pele, Cruijff en Beckenbauer. Een televisie-commentator zei ooit dat voetbal zonder Moore gelijk stond aan Londen zonder het parlement in Westminster. Ook premier John Major reageerde: “Bobby Moore zal voor de Engelse voetbalfan onsterfelijk blijven.”

De winst van 4-2 op West-Duitsland in de WK-finale in juli 1966 vormde het hoogtepunt van zijn carrière. De verdediger speelde zeventien seizoenen betaald voetbal, voor West Ham United en later Fulham. Nadat hij in 1977 stopte, was Moore trainer van Oxford City en Southend. Maar er waren ook minder gelukkige momenten in zijn loopbaan als voetballer-trainer. Tijdens een wedstrijd van het Engelse nationale elftal in Colombia in 1967 werd hij in Bogota beschuldigd van het stelen van een armband en gearresteerd. Het leidde tot een storm van verontwaardiging in Engeland waar iedereen vond dat de buitenwereld van "mister-football', die aan het einde van zijn loopbaan meer dan 1000 league-wedstrijden had gespeeld, af diende te blijven.

Zijn teamgenoten van het Engelse WK-team uit 1966 reageerden geschokt op de dood van Moore. De legendarische doelman Gordon Banks: “In de voetbalwereld bestaat weinig onderlinge solidariteit. Maar Bobby Moore was een uitzondering. Als aanvoerder was hij het grote voorbeeld voor zijn collega's waarbij hij zich tegen iedereen gedroeg als een gentleman.”

En Bobby Charlton, de enige van het WK-team uit 1966 die zakelijk goed terecht is gekomen: “Moore was meer dan een collega. Het is alsof ik een familielid ben kwijtgeraakt.”